Misim Pajazit Ahmeti – Kujtesa e një brezi dhe amaneti për lirinë

Sabedin Sherifi

Pas Luftës së Dytë Botërore, për shqiptarët e Gjilanit dhe të Kosovës nisën vite të rënda të përndjekjes, dhunës dhe represionit politik.

Shumë burra që nuk pranonin sistemin komunist jugosllav u shpallën nacionalistë, u arrestuan, u torturuan ose u detyruan të fshiheshin nëpër male.

Për shumë familje, ajo kohë mbeti një plagë që nuk u mbyll kurrë.

Në mesin e atyre burrave ishte edhe Misim Pajazit Ahmeti, një njeri i lidhur fort me vendin, familjen dhe idealin kombëtar.

Sipas rrëfimeve të tij, ai kishte përjetuar tortura të rënda nga organet e sigurimit jugosllav, të njohura atëherë si OZN-a.

Ai tregonte se torturat ishin aq çnjerëzore, saqë uji i ftohtë ishte bërë për të dhe shokët e tij një nga të paktat mënyra për të lehtësuar dhimbjet dhe plagët.

Këto nuk ishin vetëm kujtime të një burri të moshuar. Ishin dëshmi të një kohe kur frika, burgu dhe ndjekja politike ishin pjesë e jetës së shumë shqiptarëve.

Misim Pajazit Ahmeti, i lidhur me krahun nacionalist, zgjodhi të mos largohej nga vendi.

Në vend të rrugëve të mërgimit drejt Turqisë apo vendeve të tjera, rruga e tij e çoi drejt Zhegocit, në bjeshkët dhe vendlindjen e babait të tij.

Babai i tij, Pajaziti, ishte burrë me nam dhe me qëndrim të fortë ndaj atdheut.

Ai nuk e shihte largimin si zgjidhje dhe besonte se njeriu duhej të qëndronte në tokën e të parëve.

Baca Misim i tregonte këto ngjarje edhe në shtëpinë tonë, ku vinte si mysafir i dashur i babait tim.

Rrëfimet e tij dëgjoheshin me vëmendje, sepse pas çdo fjale qëndronte një pjesë e historisë së një brezi që kishte përjetuar vuajtje të mëdha.

Vitet kaluan, por kujtesa nuk u shua.

Kur filloi lufta e fundit në Kosovë, shtëpia e agës Misim u kthye në një strehë për luftëtarët e lirisë.

Aty gjetën mbështetje njerëz që kishin marrë armët dhe ishin nisur drejt një qëllimi: çlirimit të Kosovës.

Dhe pikërisht në atë luftë, amaneti i brezit të vjetër mori një kuptim të ri.

Pajazit Ahmeti, djali i Misimit, u bë një nga ata burra që dëshmuan me jetën e tyre se liria nuk fitohet pa sakrificë.

Ai e çoi deri në fund amanetin e babait të tij dhe të brezit që kishte vuajtur para tij.

Pajaziti nuk e pa lirinë që ëndërroi. Por ai dha jetën për të.

Sot, emri i tij mbetet i lidhur me kujtesën e luftës dhe sakrificës për Kosovën. Ai përfaqëson një brez luftëtarësh që besuan se një ditë vendi i tyre do të ishte i lirë.

Historia e Misim Pajazit Ahmetit dhe e djalit të tij Pajazitit është, në thelb, historia e dy brezave: njëri që përballoi torturat dhe përndjekjen duke mbijetuar, dhe tjetri që përballoi luftën duke dhënë jetën.

Nga bjeshkët e Zhegocit, nga shtëpia që dikur ishte strehë për të përndjekurit e më pas për luftëtarët e lirisë, mbetet një amanet i madh: të mos harrohen njerëzit që vuajtën, që qëndruan dhe që sakrifikuan.

Sepse liria që gëzojmë sot është ndërtuar mbi kujtimet, vuajtjet dhe sakrificat e shumë brezave.

Lavdi Pajazit Ahmetit dhe të gjithë atyre që sakrifikuan për lirinë e Kosovës.

Kujtesa është amanet. Historia duhet treguar.