Gegënishtja – gjuhë e Zeusit, gjuhë e perëndive

MATHIUE Aref

(Dy librat e mi të fundit të publikuar (2022) vetëm në gjuhën frenge)

1) Les Pélasges: prédécesseurs des Grecs et ancêtres des Albanais
2) Recueil de poésies (florilège de poèmes divers)

“Libri i parë” ka të bëjë me historinë para-helene dhe helene të Greqisë.

Për këtë libër historie, ja një përmbledhje të shkurtër (një histori komplekse dhe e ndërlikuar për shkak të të gjitha llojeve të modifikimeve dhe manipulimeve të kryera gjatë shekujve) që shkon kundër historisë “të pranuar përgjithësisht” që nga shekulli i 19-të, e cila ka mbetur e fiksuar dhe e parevizuar që atëherë (në tekstet shkollore të historisë, në enciklopeditë, librat, akademitë, Interneti, IA, etj.).

Para-helenët ishin “Pellazgët”, paraardhësit e shqiptarëve të sotëm, gjuha e të cilëve është ruajtur praktikisht e paprekur në malet e pathyeshme të Alpeve veriore të Shqipërisë (rajoni i prindërve të mi, i vendosur në verilindje të Tiranës, kryeqytetit)… është sikur të jesh në Alpet Franceze!

Kjo tokë (Pellazgjia) u pushtua nga helenët pas shekullit të 8-të p.e.s., të cilët uzurpuan dhe përvetësuan kulturën, qytetërimin dhe mitologjinë e saj.

Pa lajka, mund të them se jam i vetmi (sepse kam kërkuar dhe nuk kam gjetur askënd tjetër), me mbështetjen e një teze të paraqitur në Sorbonë në vitin 2012 në moshën 74 vjeç, që kam vënë në dyshim qytetërimin grek dhe i vetmi që kam sfiduar “gjuhësinë moderne” dhe e kam konsideruar gjuhën shqipe si një fosil të gjallë dhe, mbi të gjitha, si gjuhën amtare të Evropës, në kundërshtim me ideologjinë “indoevropianiste” të gjuhëtarëve modernë.

Fatkeqësisht, autorët modernë (historianë, gjuhëtarë, arkeologë, etj.) janë mbështetur në informacione “të pranuara përgjithësisht”, domethënë, në të dhëna të shumta të gabuara të transmetuara, përmes imitimit, nga autori në autor që nga shekulli i 19-të.

Së fundmi (dhe duhet ta them këtë absolutisht), duhet theksuar se në Iliadë, Zeusi nuk është grek, por “pellazg dhe dodonas” (Dodona, në Epir, ishte kryeqyteti “kultik” i Pellazgëve).

Dhe, “The last not dhe least” (siç thonë anglezët), unë deshifrova dhe interpretova një pjesë të madhe të onomastikës së Iliadës dhe Odisesë (antroponime, toponime, oronime, eponime, teonime…) falë gjuhës shqipe dhe veçanërisht “gegënishtja” (gjuhë veriore, gjuhë e Zeusit, gjuhë e perëndive).

Rezultati: Historia “e pranueshme përgjithësisht” dhe gjuhësia mbetën në një rrugë pa krye!

“Libri i dytë” është një antologji me poezi të larmishme (poema klasike: nga strofa gjashtëvargëshe deri te aleksandrini, përfshirë sonetin).

E kompozova poemën tim të parë klasik në moshën 15 vjeç (më shumë se 72 vjet më pare!) kur isha në Liceun Francez në Heliopolis, Kajro, Egjipt.

Nga të gjithë librat e mi, ky libër është i preferuari im.

E dua këtë libër me poezi klasike (ritmike dhe të rimuara) sepse nuk është një libër shkencor, por një libër për mua, për dashurinë, ndjenjat e mia, mjedisin tim, filozofinë, kalimin e kohës dhe momentin e tashëm, i cili, nën sipërfaqen e tij harmonike dhe melodioze, është tepër intensiv.

Zbulon funksionimin e brendshëm të qenies sime, personit që jam, në nivele intime, sentimentale, kulturore, psikologjike, metafizike, morale, filozofike dhe emocionale!

Gjithçka që kam shkruar deri më tani zbulon pjesën e zhytur të ajsbergut. Është një “markë fabrike”, që do të thotë se largohem nga rrugat e rrahura, qoftë historikisht, kulturorisht apo poetikisht.

Fatkeqësisht, ky model është në rrugën e zhdukjes… dhe më vjen shumë keq për këtë sepse sot, kultura, në përgjithësi, nuk arrin nivele shumë të larta!

(Përgatiti: Sabedin Sherifi)