“Kosova ishte më e rëndësishme se fati im personal” – dëshmi të një brezi që zgjodhi sakrificën në vend të rehatisë, luftën për liri në vend të heshtjes

Izmi Zeka

Fjalët përfundimtare të krerëve të UÇK-së në gjykatë nuk ishin thjesht deklarata mbrojtëse.

Ato ishin dëshmi e një jete të tërë të vënë në shërbim të lirisë, një betim publik se ideali për Kosovën ishte mbi çdo fat personal.

Hashim Thaçi e tha qartë: “Kosova ishte më e rëndësishme se fati im personal.”

Në këtë fjali përmblidhet rruga e një brezi që zgjodhi sakrificën në vend të rehatisë, luftën për liri në vend të heshtjes.

Kadri Veseli theksoi se jeta e tij kishte kuptim vetëm nëse populli i tij jetonte në liri.

Kjo nuk është një fjali politike, por një filozofi jete e atyre që e shihnin lirinë si mision, jo si përfitim personal.

Rexhep Selimi e quajti nderin më të madh të jetës së tij të qenit bashkëluftëtar i Adem Jashari.

Kjo fjali lidhet drejtpërdrejt me sakrificën dhe idealin e atij që u bë simbol i qëndresës shqiptare.

Ndërsa Jakup Krasniqi paralajmëroi: “Nëse dashuria për lirinë gjykohet si krim, atëherë vetë historia do të dënohet.”

Kjo është një thirrje që tejkalon një sallë gjyqi, një apel për ndërgjegjen historike të një populli dhe të botës.

Në fund, kjo çështje nuk është vetëm juridike; është thellësisht historike dhe morale.

Gjykatat japin vendime mbi individë, por koha jep verdiktin mbi epokat.

Lufta e UÇK-së lindi në një kontekst shtypjeje, frike dhe mohimi të të drejtave elementare të një populli.

Ajo ishte përgjigje ndaj një realiteti të rëndë, jo produkt i ambicies personale.

Fjalët e tyre në sallën e gjyqit nuk tingëlluan si fjalë të njerëzve të thyer, por si deklarata të atyre që besojnë se kanë qenë në anën e drejtë të historisë.

Ata nuk kërkuan mëshirë; kërkuan drejtësi. Nuk u distancuan nga e kaluara; e morën mbi vete me bindje.

Por një gjë mbetet e padiskutueshme: historia e Kosovës nuk mund të shkruhet pa kapitullin e UÇK-së dhe pa rolin e atyre që e udhëhoqën atë periudhë.

Nëse drejtësia është e paanshme, ajo duhet të jetë e mbështetur në fakte, jo në narrativa politike.

Sepse kur historia vendoset në bankën e të akuzuarve, atëherë sprovohet jo vetëm fati i disa individëve, por dinjiteti i një populli të tërë.