Lahuta shqiptare

Sabedin Sherifi

Atëherë, kur dielli rrezonte për herë të parë mbi këto troje,
Aty ku bima shqiptare rriste kreshnikun e vet,
Këndonin këngë në një fije, prej bishtit t’kalit,
E lahutë i thonin — zëri i shpirtit të këtij vendi.

Nëpër male ku retë preknin majat si duar të heshtura,
Ku era sillte kushtrimin e motit të largët,
Aty lahuta zgjonte zemrat e burrave,
Dhe zëri i saj trembte natën e errët.

Në oxhakun e fisit ndezej kënga,
Si flakë që digjej pa u shuar kurrë,
E çdo tingull rrëfente histori trimërie,
Të shkruar jo me pendë, por me gjak burri.

Aty ku kulla mbronte besën si mur guri,
E zakoni lidhej fort si nyje e lisit,
Lahuta rrëfente legjenda që s’plaken,
Si vetë mali që rri madhështor mbi viset.