Legjenda për Plakën e Stanit

Sabedin Sherifi

Dimri kishte ardhur herët atë vit. Bjeshkët u mbuluan nga bora e trashë, ndërsa acari shtrëngonte gjithçka që gjente përpara.

Lart, mbi fshat, në një stan të vetmuar, jetonte plaka me kopenë e saj.

Ajo nuk kishte askënd tjetër veç deleve, qenit besnik dhe shkopit që e shoqëronte në çdo hap.

Fshatarët e kishin paralajmëruar: të zbriste në fshat, të shpëtonte veten. Por plaka nuk pranoi.

“Këto janë buka ime, jeta ime,” kishte thënë. “Pa to, s’kam as strehë, as kuptim.”

Netët u bënë të gjata dhe të pamëshirshme.

Era ulërinte si bishë, bora mbulonte derën e stanit, e zjarri mezi mbante gjallë një grimë ngrohtësie.

Plaka rrinte zgjuar, duke i numëruar delet një nga një, si fëmijë të saj.

Një natë, acari u bë i padurueshëm. Zjarri u shua. Heshtja ra mbi bjeshkë.

Në agim, njerëzit u ngjitën për të parë stanin. Atje gjetën një pamje që nuk harrohet kurrë:

Plaka qëndronte në këmbë, e mbështetur në shkop, sytë drejt kopenë. Rreth saj, delet kishin ngrirë, të afruara njëra pas tjetrës.

Qeni rrinte pranë këmbëve të saj, i palëvizur.

Asnjë shenjë frike. Vetëm besnikëri e ngrirë në kohë.

Pleqtë thanë se ajo nuk vdiq nga i ftohti, por nga dashuria. Se Zoti e kishte lënë ashtu, si dëshmi se njeriu mund të humbasë jetën, por jo nderin.

Që atëherë, ai vend u quajt Stani i Plakës. Dhe kur dimri zbret i egër në bjeshkë, thuhet se zilet e deleve dëgjohen ende, si një kujtesë e heshtur e sakrificës së saj.

(Tregim sipas legjendës për plakën e ngrirë me kopenë)