Një këngë të pa kënduar

Në buzë më rri një këngë e heshtur,
si loti që s’del, por djeg thellë në shpirt,
është zëri i nënës në prag të natës,
është britma e tokës në një varr të zi.

S’e këndoi askush, por rri e gjallë,
në plagët që s’shërohen kurrë,
në sytë e fëmijës që kërkon babain,
në duart që dridhen mbi një flamur.

Një këngë pa fjalë, por me peshë shpirti,
e shkruar me gjak në gurë e në re,
e fshehur në heshtje, në zërin e erës,
që flet për ata që nuk kthehen më.

Kur nata bie, ajo këngë merr frymë,
si një lutje që s’arriti në qiell,
në çdo zemër shqiptari ajo rri zgjuar,
një këngë që hesht… por s’harrohet kurrë.

Sabedin SHERIFI