Përgjegjësia është institucionale në organizimin dhe procedurat e menagjimit të zgjedhjeve në Kosovë

Isuf B.Bajrami

(Vështrim mbi sovranitetin e qytetarëve, rinumërimin e votave, elitën post-socialiste në institucione dhe integritetin e administratës zgjedhore).

Përmbledhje

Përgjegjësia institucionale në procesin zgjedhor në Kosovës, në dritën e Kushtetutës së Republikës së Kosovës, Ligjit për Zgjedhjet e Përgjithshme dhe standardeve ndërkombëtare.

Ai shqyrton rolin e qytetarëve, subjektet politike humbëse, administratën zgjedhore dhe ndikimin e elitave post-socialiste, duke përfshirë diskutimin mbi ish-LKJ-në dhe standardet e Këshillit të Evropës për trajtimin e trashëgimisë së regjimeve komuniste.

Ky vështrim konkludon se vullneti i qytetarëve është i paprekshëm, përgjegjësia bie mbi institucionet dhe individët e korruptuar, dhe se besimi publik duhet të mbrohet përmes transparencës, llogaridhënies dhe sundimit të ligjit.

Sovraniteti i qytetarëve dhe vota si akt kushtetues

Sipas nenit 2, paragrafi 1 të Kushtetutës së Republikës së Kosovës, “sovraniteti i Republikës së Kosovës buron nga populli dhe i takon popullit”¹. Ky parim përbën themelin e legjitimitetit demokratik dhe e bën qytetarin subjektin kryesor të rendit kushtetues.

E drejta për të votuar dhe për t’u zgjedhur, e garantuar me nenin 45 të Kushtetutës, është e drejtë politike themelore dhe realizohet në mënyrë personale, të lirë, të barabartë dhe të fshehtë². Akti i votimit përbën përmbushjen e detyrimit kushtetues të qytetarit, dhe pas këtij momenti përgjegjësia për procesin kalon në institucionet e zgjedhjeve.

Ndarja kushtetuese e roleve dhe parimi i përgjegjësisë institucionale

Neni 7 i Kushtetutës sanksionon parimin e shtetit të së drejtës, i cili kërkon që pushteti publik të ushtrohet vetëm në bazë të ligjit dhe që organet shtetërore të jenë të përgjegjshme për veprimet e tyre³.

Në këtë kontekst, Ligji për Zgjedhjet e Përgjithshme përcakton se administrimi i zgjedhjeve, numërimi dhe rinumërimi i votave, shpallja dhe certifikimi i rezultateve janë kompetenca ekskluzive të Komisionit Qendror të Zgjedhjeve (KQZ) dhe organeve të tij⁴.

Prandaj, çdo parregullsi në numërim, rinumërim apo menaxhim procedural është përgjegjësi institucionale, jo qytetare.

Rinumërimi i votave në dritën e parimit të sigurisë juridike

Rinumërimi i votave është një instrument korrigjues, por duhet të interpretohet në harmoni me parimin e sigurisë juridike, pjesë e shtetit të së drejtës⁵.

Siguria juridike kërkon finalitet në proceset juridike, parashikueshmëri të pasojave dhe mos-zvarritje të pafund të procesit zgjedhor.

Rinumërimi i pakufizuar në kohë ose shtrirje, sidomos si pasojë e presioneve politike, mund të shndërrohet në instrument destabilizues të rendit kushtetues.

Subjektet politike humbëse dhe kufijtë e së drejtës për ankim

E drejta për ankim është pjesë e garancive procedurale, por nuk është absolute. Ligji për Zgjedhjet e Përgjithshme parashikon mekanizma ankimorë, por ata duhet të përdoren në mirëbesim, mbi bazën e provave konkrete dhe pa keqpërdorim procedural⁶.

Ankesat e përsëritura, të pabazuara apo të motivuara politikisht nga subjektet humbëse, përbëjnë abuzim të së drejtës dhe cenim të parimit të lojalitetit kushtetues ndaj rendit demokratik.

Korrupsioni dhe keqpërdorimi i detyrës në KQZ

Në rastet e dyshimit për korrupsion, konflikt interesi apo keqpërdorim të detyrës brenda KQZ-së, përgjegjësia është individuale dhe e ndjekshme sipas Kodit Penal dhe legjislacionit përkatës⁷.

Mungesa e mekanizmave efektivë të vetting-ut ose tolerimi i personave me histori kriminale në administratën zgjedhore cenon parimet kushtetuese të shtetit të së drejtës dhe besimin publik⁸.

Megjithatë, përgjegjësia nuk mund të transferohet te qytetarët, as të përdoret si justifikim për relativizimin e vullnetit të tyre.

Tranzicioni post-socialist: standardet ndërkombëtare dhe rezolutat e Këshillit të Evropës

Tranzicioni nga regjimet socialiste njëpartiake drejt demokracive pluraliste ka qenë objekt i analizës së të drejtës ndërkombëtare.

Këshilli i Evropës, nëpërmjet Asamblesë Parlamentare, ka zhvilluar një kornizë normative për trajtimin e trashëgimisë së regjimeve komuniste.

Rezoluta 1096 (1996) thekson se demokracitë e reja duhet të ndërtohen mbi sundimin e ligjit, pa u mbështetur në hakmarrje, por pa injoruar trashëgiminë institucionale të sistemeve represive⁹. Rezoluta 1481 (2006) dënon krimet e regjimeve komuniste totalitare dhe nënvizon se mungesa e ballafaqimit institucional me të kaluarën cenon demokracinë¹⁰.

Këto rezoluta vendosin një standard: dënimi historik i sistemit nuk justifikon përjashtime automatike politike, por kërkon vlerësim individual dhe respektim të të drejtave themelore.

Lustracioni në të drejtën evropiane: standarde dhe kufij

Në praktikën evropiane, lustracioni ka qenë i lejuar vetëm nëse është:

• proporcional

• i përkohshëm

• dhe i nevojshëm për mbrojtjen e rendit demokratik.

GjEDNj në rastin Ždanoka kundër Letonisë (2006) pranoi se kufizimet ndaj ish-funksionarëve të sistemeve totalitare mund të jenë të justifikuara vetëm nëse plotësojnë këto kritere¹¹.

Komisioni i Venecias ka theksuar se lustracioni nuk duhet të shndërrohet në mjet hakmarrjeje politike dhe duhet të respektojë parimin e individualizimit të përgjegjësisë¹².

Vazhdimësia e elitave post-socialiste (ish-LKJ) në Kosovë: vlerësim kushtetues

Vazhdimësia e elitave politike nga ish-LKJ në skenën politike të Kosovës është pjesë e fenomenit të “elite reproduction” në shoqëritë post-socialiste¹³.

Figura publike si Isa Mustafa dhe Bedri Hamza përmenden në diskursin publik dhe akademik si shembuj të vazhdimësisë së elitave, por jo si akuza penale, por si ilustrim i fenomeneve tranzicionale.

Kushtetuta e Kosovës nuk e ndalon pjesëmarrjen e ish-elitave politike, përderisa veprimtaria e tyre zhvillohet në përputhje me Kushtetutën dhe ligjin.

Problemi bëhet i rëndë vetëm nëse shoqërohet me:

• ndikim joformal mbi institucionet e pavarura

• kapje të administratës zgjedhore

• ose pengim të konkurrencës së barabartë politike.

Integriteti i administratës zgjedhore dhe kapja institucionale

Në teorinë e demokracive tranzicionale, fenomeni i kapjes institucionale (institutional capture) ndodh kur aktorë informalë ose me të kaluar jodemokratike ndikojnë proceset formale përmes:

• emërimeve politike

• presioneve administrative

• ose keqpërdorimit të mekanizmave ligjorë.

Ky fenomen është i rrezikshëm për zgjedhjet, pasi cenon parimin e pavarësisë së KQZ-së, e cila duhet të jetë jo vetëm e pavarur de jure, por edhe de facto dhe e perceptuar si e tillë¹⁴.

Perceptimi i legjitimitetit zgjedhor dhe standardet evropiane

Protokolli Nr. 1, neni 3 i Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut garanton të drejtën për zgjedhje të lira.

GjEDNj ka theksuar se kjo e drejtë përfshin jo vetëm aktin e votimit, por edhe administrimin e ndershëm të zgjedhjeve dhe besimin publik në proces¹⁵.

Në këtë kontekst, perceptimi i ndikimit të ish-elitave politike mbi proceset zgjedhore mund të jetë po aq i dëmshëm sa shkeljet faktike, nëse minon besimin e qytetarëve.

Përfundim

Në dritën e Kushtetutës së Republikës së Kosovës, Ligjit për Zgjedhjet e Përgjithshme dhe standardeve ndërkombëtare të Këshillit të Evropës, përfundimet kryesore janë:

1. Vullneti i qytetarëve është i paprekshëm;

2. Përgjegjësia për dështimet në procesin zgjedhor bie mbi institucionet dhe individët përgjegjës, jo mbi qytetarët;

3. Subjektet politike humbëse nuk duhet të keqpërdorin mekanizmat ligjorë për destabilizim;

4. Vazhdimësia e elitave post-socialiste nuk është në vetvete e paligjshme, por kërkon transparencë dhe mbrojtje të integritetit institucional;

5. Standardet ndërkombëtare kërkojnë mbrojtjen e rendit demokratik, duke parandaluar kapjen institucionale dhe duke mbështetur besimin publik në zgjedhje.

……….

(Referencat janë hequr për shkak të natyrēs së medias online)