Dedikim për babain: E kam parë dhimbjen tënde, e kam ndjerë…

Rapsodi i madh shqiptar nga Akllapi i Lipjanit humbi betejën me kancerin para tetë vitesh, pas një rrezistence mjaft të gjatë për t’u dorëzuar përballë sëmundjes.

Në këtë 8-vjetor, atë e ka rikujtuar me fjalë të ndjeshme e bija, Azaleja.

Postimi i plotë:

Thonë se koha i shëron plagët – por ka plagë që nuk mbyllen kurrë. Ato thjesht mësojnë të jetojnë me ne, në heshtje, në çdo hap.

Kanë kaluar tetë vite që nuk je më fizikisht pranë nesh, dhe çdo ditë pa ty ka qenë një ditë më tepër në një botë që nuk është më e njëjtë.

Ti nuk ishe vetëm babai im. Ishe themeli i shpirtit tim. Ishe zëri i urtësisë në shtëpi, drita që nuk shuhej kurrë, edhe kur gjithçka tjetër errësohej.

Ishe mësues – që mësove me zemër. Ishe këngëtar – që këndove për popullin, për Kosovën, për bashkimin e zemrave tona.

Këngët e tua nuk ishin vetëm melodi, ishin thirrje për qëndresë, për dashuri ndaj atdheut, për shpresë në mes të dhimbjes.

Por për mua… për mua ti ishe baba.
Dhe ta humbasësh babanë – do të thotë të humbasësh një copë zemre që nuk e gjen më askund.

Kanceri të mori prej nesh. E kam parë dhimbjen tënde, e kam ndjerë pafuqinë që nuk kishe për ta fshehur më.

Por edhe në fund, kur trupi të tradhtoi, shpirti yt mbeti krenar, i fortë, fisnik. Ti luftove me dinjitet deri në fund.

Dhe edhe pse sëmundja fitoi mbi trupin, ajo nuk arriti kurrë të prekte shpirtin tënd.

Sot, çdo sukses që arrij, çdo hap që bëj, e bëj me ty në zemër. Masteri im, rruga ime – është edhe e jotja.

Sa shumë do të kisha dashur të ishe këtu, të më shihje, të ishe krenar për mua.

Sa shumë më mungon të më thuash një fjalë të vetme: “Jam krenar me ty, bijë.”

Unë të shoh ende në ëndrra. Dhe kur zgjohem, më duket sikur më ke folur vërtet. Ka momente që ndjej praninë tënde – një lloj ngrohtësie që s’vjen nga asnjë tjetër.

E ndjej kur jam në dilemë. Kur jam e lodhur. Kur më mungon forca. Dhe pyes veten: Çfarë do të thoshe ti, baba? Si do të më udhëzoje?

Më mungon çdo ditë. Dhe çdo ditë të kujtoj.
Zëri yt më jehon në shpirt. Këngët e tua janë bërë pjesë e përditshmërisë sime.

Unë jetoj me mallin për ty – por edhe me një lloj paqeje, sepse besoj se do të takohemi përsëri.

Deri atëherë, të mbaj me vete kudo. Në çdo hap, në çdo vendim, në çdo lot e buzëqeshje.

Ti nuk je më pranë me trup – por je pranë me gjithçka tjetër që ka rëndësi.

Je përjetësisht me mua, baba. Zëri yt nuk do të harrohet kurrë. Dashuria jote është rrënja e forcës sime. Dhe kujtimi yt është përjetësisht i gjallë në zemrën time.