Haki Pijani, ishte një ikonë tjetër e rrugëve të këtij qyteti

MIGJEN FAZLIU

E quanin Haki, ndërsa i gjithë qyteti e thërriste Haki pijani. Kudo që ecte, ecte me birrë në dorë. Kudo që rrinte, i rrinte një birrë përballë.

Kur ulej, zakonisht para hyrjes së banesës, gjithnjë e vendoste birrën në të njëjtën pikë, midis këmbëve të tij, sikur me dashtë me ruajt nga dikush.

Si fëmijë jemi rrit tu i pa këta personazhe, ikona të qytetit kah poshtërohen e nëpërkëmben.

Kaherë më kanë penguar njerëzit që i kanë ngacmuar e fye këta njerëz.

Hakiun më mire e njoha kur vinte çdo ditë afër dyqanit, te parku i qytetit ku ishim një kohë.

Çdo ditë i njëjti ritual – vinte duke ecur dalngadalë, i mbështjellë me xhaketën e tij të lëkurës, dy numra më të mëdhenj, me flokë të harlisura e i pa rruar.

Herë vinte në qejf e herë pa qejf. Kur ishte pa qejf, atëherë thuhej të mos i flasësh sepse bëhej i rrezikshëm, fliste përçart e befas sulmonte.

Ulej me kujdes si një nuse me barrë, si një sportist me lëndime, me lëvizje të ngadalshme që dukej sikur e rëndonin gjitha të këqijat e botës.

Vendoste birrën tek pika e tij dhe rrinte në vete e nganjëherë fanitej në gjumë.

Gjate ditës Hakiu gjithmonë ka evoluar. Ose ardhke i qetë, e më vonë fillonte të fliste e t’i ngashënjej kalimtarët, ose vinte si zhaurimë, zhurmshëm duke u fol të gjithëve rrugës e më vonë hynte nën zhguallin e tij, herë duke lënguar nga vetmia herë duke u ngrënë nga mëria.

Ai e ka pas një dhunti fisnike që zakonisht Zoti këtë ua beson vetëm qenve.

Ai i ka dalluar njerëzit e mirë nga ata të këqijtë përmes nuhatjes e shikimit në sy.

Ka dite me lexua aurën e secilit. Veç një herë e kam pa të dhunshëm Hakiun edhe atëherë e kam kuptuar pse.

T’i biesh njeriut ne qafë qysh është në qejfin e vet ma të mirë, këtë veç njerëzit e poshtër e bëjnë.

Kushdo qe e ngacmonte Hakiun, ai ia kthente keq.

Lëreni se pijan është, kështu thoshin.

Kur i bëra vet disa vjet dhe fillova edhe vet me pi në raste të ndryshme, e kuptova që Hakiu as s’ka qenë i dehur e as nuk e ka dashtë birrën.

Ai qe e do birrën me të vërtetë, nuk mundet me pi në çfarëdo gjendje. Birra e ka një rend. Birra nuk pihet e nxehtë, e as bajate.

Ai që pinë shumë, nuk mjaftohet gjithë ditën e lume me një birrë, rëndom qysh bënte Hakiu.

Ai birrën e ka pasur si shoqërues, si ikje dhe ngushëllim.

Hakiun nuk e ka deh birra. Atë e kanë deh sytë përbuzës te kalimtarëve e fjalët helmuese të njerëzve që i thoshin vetës qytetarë e atij i thoshin lanet.

Për aq sa e kam njohur, Hakiu kurrë sherr nuk ka bërë. Ka hy në dyqan, ka lyp shkrepëse e cigare, ka lyp bukë, ka lyp pare për birrë.

Refuzimin e ka pranua me lehtësi, por edhe nëse i ke dhënë, nuk e ka bë fort të madhe, disi sikurse me pas obligim me i dhënë.

Një ditë erdhi i stërkequr, pa qejf si mos më keq dhe i aq i pakrehur edhe për standardin e tij.
Nuk e zinte vendi vend, fërkonte fytyrën dhe me gisht tregues e prekte tëmthin dhe shajke në vete. Ish pas rreh me vëllain e tij, Fejzën.

Fejza ishte si Hakiu, qëndronte më mirë në paraqitje por më keq në durimi. Si shpesh rrihej me Fejzën dhe e bënin hallakamë. Por të nesërmen pajtoheshin dhe Hakiu vinte në qejf

Kur një dite erdhi dimri i egër, Hakiu mezi vinte tek vendi i tij i preferuar.

I rrallonte daljet. Në dimër nuk kishte as ku të ulej e as kah të kalamendet.

Herë pas here dilja jashtë për me ndërrue ndonjë llaf me fqinjët e me qeshë me ndërhyrjet e Hakiut, por Hakiu nuk vinte më.

Hakiun e morri i ftohti. Ish pas ngri për së gjalli duke u mundua mu strehua tek një shtëpi e rrënuar mes rrakshtajave i mbledhur kruspull.

Pas dy ditëve erdhi Fejza i tromaksur. Çuditërisht u ndal para këmbëve të mia. Duke dashur me pyet për mungesën e Hakiut, ai sikur ma lexoi mendjen e më tregoi vet.

“Hakia kish dekë. Unë nuk e kom pa, po më kallxun. Dikush ia kish marr trupin ia kish çu te vorret edhe e kanë shti n’dhe shpejt e shpejt. Nuk m’kanë kallxu e nuk pe di as ku e kanë varrosë. A mos e din ti ku e kanë shti n’dhe?” – tha me gjithë sëmbim.

Po ku ta dija unë. I kisha 13-14 vjet edhe veç sa e kisha marrë vesh prej gojës së tij që Hakiu kishte vdekur.

Fejzo, i thashë: Shko e veti njerëzit të varret. Ndoshta e ka pa dikush atje. Po tha, anej jam tu shku.

Fejzën e pashë prape pas disa ditëve. Nuk e kishte gjetë ende varrin.

Me gjasë ka provue me i ndalë njerëzit me i pyet, por nuk iu kanë ndalë se kanë mendu qe po i lyp pare ose po i ndërsehej.

Është vështirë me t’u dëgjue zëri kur jeton mjerueshëm si Fejza e Hakiu.

Dikur, dikush ia kishte tregu Fejzës një varr te pa shënuar duke i thënë se është i Hakiut.

Fejza shkonte e rrinte aty, lutej ashtu siç dinte e i rrinte përballë Hakiut sikur të ishte birra e tij Skopsko.

Me qëndrimin e tij të lëbyrur disi i kërkonte falje për gjithë ato kacafytjet qe i kishin sa ishte gjalle Hakiu.

Pak me poshtë se ai varri i pa shënuar, ishte një varr tjetër me një qivur dhe një dërrasë të vogël ku shkruante: Haki pijani.

Fejza nuk dinte shkrim lexim. Ai kishte bërë lutje tek varri i gabuar, sepse kanë dashtë me hekë qafe, të lodhun me pyetjet e tij qe vinin bashkë më duhmën karakteristike kur të qëndronte përballë.

Pas një viti edhe Fejzën e mori dimri./mediafokus.info