Kritikën e pranoj, mungesën e respektit nuk e pranoj – mesazhi i vajzës së UÇK-së për bashkatdhetarët

Majldina Shala

(Nga zemra ime)

Unë, Majlinda, si vajzë e UÇK-së, dua t`ju them diçka disa bashkatdhetarëve tanë, me shumë respekt, por edhe me shumë dhimbje në zemër.

Për vite të tëra kemi parë e përjetuar shumë gjëra. Nga Hashim Thaçi e deri te Albin Kurti, kemi pasur periudha të ndryshme, mendime të ndryshme dhe qëndrime të ndryshme politike.

Por një gjë duhet ta kuptojmë: ne nuk kemi për detyrë të mbrojmë askënd kur mendojmë se është bërë padrejtësi.

Respekti për dikë nuk do të thotë se duhet të heshtim kur nuk pajtohemi me veprimet e tij.

Unë nuk shkruaj për të ofenduar askënd. Shkruaj sepse kam mendimin tim, kam përvojën time dhe kam të drejtë të them atë që ndiej.

Nëse dikush nuk pajtohet me mua, kjo është krejtësisht në rregull.

Mund të më kritikoni, mund të më kundërshtoni, mund të keni bindje krejtësisht të tjera — por mos na lëndoni me fjalë të pavërteta dhe me etiketime që nuk i meritojmë.

Jam në Facebook prej rreth 17 vitesh. Kam shkruar, kam diskutuar, kam pranuar kritika dhe kam parë shumë njerëz të vijnë e të ikin.

Prandaj, mos hyni sot në profilin tim, mos lexoni vetëm një shkrim dhe pastaj të mendoni se e dini kush jam, çfarë kam kaluar apo pse kam këtë mendim.

Kritikën e pranoj. Mungesën e respektit nuk e pranoj.

Dhe dua ta sqaroj edhe një gjë shumë të rëndësishme: unë jetoj në Gjermani.

Prandaj, ju që jeni këtu bashkë me ne, nuk keni nevojë të na tregoni se çfarë duhet të bëjmë, si duhet të veprojmë apo çfarë rruge duhet të ndjekim në Gjermani.

Ne e dimë shumë mirë jetën tonë, përgjegjësitë tona dhe vështirësitë që i kemi këtu.

Nuk ju kemi kërkuar asgjë. Nuk ju kemi kërkuar të na financoni jetën, nuk ju kemi kërkuar ndihmë dhe nuk ju kemi borxh asgjë.

Prandaj, mos na trajtoni sikur keni të drejtë të na tregoni si të jetojmë dhe si të veprojmë.

Secili le të merret me jetën e vet dhe me përgjegjësitë e veta.

Nëse nuk ju pëlqejnë shkrimet tona, askush nuk ju detyron t’i lexoni.

Mund të largoheni, mund të mos na ndiqni, mund të mos pajtoheni me ne.

Kjo është e drejta juaj. Por nuk është e drejtë të hyni në profilet tona vetëm për të fyer, për të gjykuar dhe për të na thënë fjalë që lëndojnë.

Mund të kemi bindje të ndryshme politike. Mund të mbështesim njerëz të ndryshëm. Mund të mendojmë ndryshe për Hashim Thaçin, Albin Kurtin apo për çdo politikan tjetër.

Por kjo nuk na jep të drejtë ta humbim respektin njerëzor ndaj njëri-tjetrit.

Unë, si vajzë e një familjeje që e ka lidhur jetën me UÇK-në dhe me historinë e këtij vendi, nuk kam nevojë që dikush të më tregojë se çfarë duhet të ndiej apo çfarë duhet të mbroj.

Unë e di shumë mirë çfarë do të thotë respekti, sakrifica dhe dhimbja.

Prandaj, nëse mendoni ndryshe nga unë, flisni me argumente. Kritikoni mendimin tim, jo karakterin tim. Kundërshtoni fjalët e mia, jo familjen time. Mos shpikni gjëra për mua vetëm sepse nuk ju pëlqen ajo që shkruaj.

Ne nuk po kërkojmë që të gjithë të mendojnë si ne. Po kërkojmë vetëm respektin që edhe ju e kërkoni për veten tuaj.

Nëse nuk doni t’i lexoni shkrimet tona, largohuni me qetësi.

Nuk kemi nevojë të urrehemi për politikë. Nuk kemi nevojë të fyejmë njëri-tjetrin vetëm sepse kemi mendime të ndryshme.

Unë do të vazhdoj të shkruaj atë që besoj.

Ju vazhdoni të shkruani atë që besoni.

Por mos na lëndoni me fjalë të pavërteta.

Mos na tregoni rrugën se si të jetojmë në Gjermani, sepse ne jetojmë këtu dhe e dimë shumë mirë realitetin tonë.

Dhe mbi të gjitha, mos harroni të respektoni njëri-tjetrin.

Sepse mund të mos pajtohemi për politikën, por nuk duhet të humbim njerëzoren.

Respekt për ata që respektojnë. Kritikë po, por me dinjitet. Mendim ndryshe po, por pa fyerje.

Sepse edhe ne kemi zemër, kemi histori, kemi dhimbje dhe kemi të drejtë të flasim.

Mund të jemi në anë të ndryshme politike. Mund të kemi bindje të ndryshme. Mund të mbështesim njerëz të ndryshëm.

Por në fund të ditës jemi shqiptarë dhe duhet të dimë të flasim me njëri-tjetrin pa e humbur njerëzoren.

Secili prej nesh e di vetë rrugën që ka kaluar dhe barrën që ka mbajtur mbi supe.

Por nuk është e drejtë të hyni vetëm për të fyer, për të poshtëruar apo për të na treguar se kush duhet të jemi.

Por mos më kërkoni të hesht vetëm sepse mendimi im nuk ju pëlqen.

Na lini të flasim me zërin tonë, ashtu siç ju flisni me zërin tuaj.

Për shumë vite kam qenë këtu, kam shkruar, kam shprehur mendimet e mia dhe kam parë shumë njerëz që kanë ardhur vetëm për të gjykuar.

Unë kam mendimin tim dhe nuk kam frikë ta them.

Mund të jem dakord me dikë dhe mund të mos jem dakord me dikë tjetër. Mund të kem kritika ndaj Hashim Thaçit, ndaj Albin Kurtit apo ndaj kujtdo tjetër.

Nuk do ta mbroj askënd vetëm për shkak të emrit apo pozitës, nëse unë mendoj se ka pasur padrejtësi.

Kjo nuk do të thotë se urrej dikë.

Do të thotë vetëm se kam të drejtë të mendoj dhe të flas. Unë e di shumë mirë realitetin tim.

E di çfarë përgjegjësish kam, e di çfarë kam kaluar dhe e di se çfarë do të thotë të jetosh larg vendit tënd.

Prandaj, mos na tregoni rrugën sikur ne nuk dimë asgjë.

Por mos kaloni kufirin duke na fyer, duke na sharë apo duke shpërndarë fjalë të pavërteta.

Mos harroni se pas një profili në Facebook është një njeri. Ka një familje, ka kujtime, ka histori, ka plagë që nuk duken dhe ka shumë gjëra që ju nuk i dini.

Prandaj, para se të shkruani një koment të rëndë, mendoni dy herë.

Kritika është pjesë e jetës. Fyerja nuk është kritikë.

Unë nuk kërkoj që ju të mendoni si unë. As nuk dua që të gjithë të më mbështesin. Dua vetëm që, nëse vini te shkrimet e mia, të vini me respekt.

Nëse nuk ju pëlqen ajo që shkruaj, është shumë e thjeshtë: mos e lexoni. Mos më ndiqni. Kaloni tutje.

Por mos hyni vetëm për të na lënduar.

Ne kemi mjaft ndarje mes nesh. Nuk kemi nevojë të krijojmë edhe më shumë urrejtje për shkak të politikës, sepse nesër politika ndryshon, ndërsa fjalët që i themi njëri-tjetrit mund të mbeten gjatë në zemër.

Unë do të vazhdoj të kem mendimin tim.

Do të vazhdoj të flas kur mendoj se diçka është e padrejtë. Do të vazhdoj të respektoj ata që më respektojnë dhe do ta pranoj edhe kritikën kur bëhet me argumente.

Por nuk do të pranoj që dikush të më ulë, të më fyejë apo të më tregojë se si duhet të jetoj vetëm pse nuk i pëlqen mendimi im.

Jemi të lirë të mendojmë ndryshe.

Jemi të lirë të votojmë ndryshe.

Jemi të lirë të mbështesim njerëz të ndryshëm.

Por duhet të dimë edhe të respektohemi.

Kjo është e gjitha që kërkoj.

Jo privilegj. Jo favore. Jo para. Jo mbështetje.

Vetëm respekt.

Dhe nëse nuk mund të na jepni respekt, atëherë të paktën mos na lëndoni.