Kur vdes poeti

Sabedin Sherifi

(Kushtuar Nijazi Ramadanit)
Kur vdes poeti,
shuhet dhe flaka, dhe kushtrimi,
shuhet dhe dashuria,
bie si një meteor
në det pa fund,
si dritë që s’ka më kë të zgjojë,
si zë që hesht
mes një bote që s’di të qajë.

Kur vdes poeti,
era ndalon paksa frymën,
qielli ul sytë,
edhe koha mban zi.

Sepse poeti s’është thjesht njeri—
ai është zemra që rreh
për të gjithë ne.