“Ne shkojmë në luftë për atdhe duke kënduar” – Fatmir Beqiri zbriste në front si “rrufe mali”

Shkruan: Sabedin Sherifi

(Fatmir Hafiz Beqiri – nga Vërbica e Zhegocit në radhët e UÇK-së dhe në Operacionin “Shigjeta”)

Ka njerëz që lufta i merr nga jeta e zakonshme dhe i vendos përballë historisë. Ka të tjerë që, kur historia troket në derë, nuk presin të thirren. Ngrihen vetë dhe nisen.

Për ta, atdheu nuk është vetëm vendi ku lindin e jetojnë, por një amanet që duhet mbrojtur edhe atëherë kur rruga drejt tij kalon përmes rrezikut dhe sakrificës.

I tillë ishte Fatmir Hafiz Beqiri, biri i Vërbicës së Zhegocit, luftëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe pjesëmarrës aktiv në luftën e Pashtrikut, më 1999.

Fatmiri lindi në vitin 1979. Brezi i tij u rrit në një kohë kur Kosova përjetonte shtypje, pasiguri dhe dhunë, ndërsa ëndrra për liri ishte kthyer në dëshirë të përbashkët të një populli të tërë.

Kur erdhi koha e vendimit, Fatmiri zgjodhi të mos qëndronte larg. Ai iu bashkua radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe u bë pjesë e përpjekjes së madhe për çlirimin e vendit.

Por historia e tij nuk mund të shkëputet nga ajo e vendlindjes. Vërbica e Zhegocit ishte një nga ato vendbanime ku dashuria për atdheun përcillej nga një brez te tjetri.

Në kujtesën e njerëzve ka mbetur një shprehje që e përmbledh më së miri shpirtin e atyre burrave e djemve që u nisën drejt luftës: “Ne vërbicasit shkojmë në luftë për atdhe duke kënduar.”

Në këtë fjali duket sikur është përmbledhur një epokë e tërë.

Nuk ishte këngë sepse nuk kishte frikë. Ishte këngë për ta mposhtur frikën; ishte mënyra e tyre për t’i thënë njëri-tjetrit se rruga që kishin zgjedhur ishte e vështirë, por e drejtë.

Në vitin 1999, lufta kishte hyrë në një nga fazat më vendimtare. Në frontet e Pashtrikut po zhvilloheshin përballje të ashpra.

Në këtë periudhë, Fatmir Beqiri, së bashku me vëllain e tij Zeqirin, u bë pjesë e Operacionit “Shigjeta”, një nga ndërmarrjet më të rëndësishme ushtarake të asaj kohe.

Fatmiri dhe Zeqiri, së bashku me shumë bashkëluftëtarë të tjerë, u nisën drejt kufirit për të marrë pjesë në përpjekjen për depërtimin në Kosovë.

Pas tyre mbeteshin familjet, vendlindja dhe një jetë e zakonshme.

Përpara tyre ishin kufiri, lufta dhe pasiguria e asaj që mund të sillte dita tjetër.

Por ata vazhduan.

Përballja me forcat serbe ishte e ashpër. Çdo hap drejt Kosovës kërkonte guxim, disiplinë dhe vendosmëri.

Ata nuk po luftonin vetëm për një vijë kufitare. Po luftonin për të hyrë në tokën e tyre dhe për t’iu bashkuar luftës që po zhvillohej për çlirimin e Kosovës.

Për Fatmirin, ai moment mbeti një nga kapitujt më të rëndësishëm të jetës së tij.

Shokët dhe bashkëluftëtarët e kujtojnë Fatmir Hafiz Beqirin mbi të gjitha për trimërinë, besnikërinë dhe gatishmërinë e tij për të mos e lënë askënd pas.

Ata rrëfejnë se, në ditët më të vështira të luftës, kur plumbat binin dhe rreziku ishte i pranishëm në çdo hap, Fatmiri nuk mendonte vetëm për veten.

Shokët e plagosur i kishte bartur në shpinë për dhjetëra kilometra, duke i nxjerrë drejt vendeve më të sigurta, vetëm që të mos binin në duart e armikut.

Për të, bashkëluftëtari nuk ishte thjesht shok arme. Ishte vëlla. Dhe vëllai nuk lihet pas në fushën e betejës.

Ata që luftuan pranë tij e përshkruajnë Fatmirin si një njeri që në vijën e zjarrit shndërrohej në një “rrufe mali” – i shpejtë, i vendosur dhe i patrembur.

Përballë rrezikut nuk tërhiqej. Vdekja, sipas kujtimeve të bashkëluftëtarëve të tij, nuk e kishte frikësuar.

Në momentet kur shumëkush do të mendonte për shpëtimin e vet, Fatmiri mendonte se si t’i nxirrte të gjallë shokët e plagosur.

Këto rrëfime të bashkëluftëtarëve nuk janë vetëm kujtime për një luftëtar trim.

Ato janë dëshmi për një karakter që, në ditët më të rënda të luftës, e vuri jetën e shokut mbi të vetën.

Prandaj, kur sot bashkëluftëtarët flasin për Fatmirin, nuk kujtojnë vetëm uniformën, armën apo betejat.

Kujtojnë njeriun që ecte përpara kur të tjerët ndaleshin, që kthehej pas për të marrë të plagosurin dhe që nuk pranonte ta linte shokun në duart e armikut.

Në vijën e zjarrit ishte “rrufe mali”.

Në shoqëri ishte mik e vëlla. Në luftë ishte shok që nuk të braktiste.

Historia e dy vëllezërve, Fatmirit dhe Zeqirit, është një nga ato pjesë të historisë së luftës që meriton të ruhet me kujdes.

Në kohë paqeje, vëllai është ai me të cilin ndan shtëpinë, gëzimet dhe hallet. Në luftë, ai bëhet edhe shoku me të cilin ndan rrezikun.

Ata u nisën së bashku në një rrugë ku nuk kishte garanci se do të ktheheshin.

Por u nisën. Dhe pas tyre qëndronte një vendlindje që priste lirinë. Lufta përfundoi, por ajo nuk përfundon gjithmonë në kujtesën e atyre që e kanë përjetuar.

Kujtimet e frontit, shokët e luftës, ditët e vështira dhe rrugët e përshkuara nën rrezik mbeten pjesë e jetës.

Fatmiri vazhdoi jetën pas luftës, duke mbajtur me vete kujtimet e asaj kohe.

Por jeta e tij do të ishte më e shkurtër nga sa mund të mendohej. Pas një sëmundjeje të shkurtër, më 16 tetor 2017, Fatmir Hafiz Beqiri mbylli sytë përgjithmonë.

Në çastet e fundit të jetës, pranë tij ishin familjarët dhe shokët e luftës – njerëzit me të cilët kishte ndarë momente të rëndësishme të jetës dhe rrugët e vështira të luftës.

Ai u nda nga kjo botë i qetë dhe me buzëqeshje, duke lënë pas kujtimin e një njeriu që e kishte dashur atdheun dhe që, në ditët më të vështira, kishte zgjedhur të qëndronte në anën e lirisë.

Ai mbeti në kujtesën e familjes, të bashkëluftëtarëve, të Vërbicës së Zhegocit dhe të atyre që e njohën nga afër.

Varrimi i Fatmir Hafiz Beqirit u përcoll me nderime të larta ceremoniale nga Garda Ceremoniale e Ushtrisë së Kosovës, në shenjë respekti për jetën dhe kontributin e tij.

Fatmir Beqiri u nderua me mirënjohje (post mortum) nga figura të rëndësishme të Operacionit “Shigjeta”, ndër ta edhe Bislim Zyrapi, si vlerësim për kontributin, guximin dhe përkushtimin e tij në luftën çlirimtare.

Këto nderime nuk e kthejnë njeriun në jetë. Por ato janë një mënyrë për t’i thënë familjes, bashkëluftëtarëve dhe brezave se sakrifica e tij nuk është harruar.

Sot, Fatmir Hafiz Beqiri prehet në tokën e atdheut për të cilin luftoi.

Por një njeri nuk jeton vetëm për aq kohë sa rreh zemra e tij.

Ai jeton edhe në kujtimet e familjes, në rrëfimet e shokëve, në historinë e vendlindjes dhe në kujtesën e brezave.

Vërbica e Zhegocit ka historitë e veta. Ka njerëzit e saj, burrat dhe djemtë që në ditët më të vështira nuk u tërhoqën.

Fatmir Hafiz Beqiri është njëri prej tyre.

Dhe kur të rrëfehet historia e tij, nuk duhet harruar ajo fjali që ka mbetur si një dëshmi e shpirtit të një brezi: “Ne vërbicasit shkojmë në luftë për atdhe duke kënduar.”

Kjo nuk është vetëm një fjali. Është kujtesë. Është dëshmi. Është zëri i një brezi që e përballoi frikën duke besuar te liria.

Fatmiri mbylli sytë më 16 tetor 2017, por emri i tij mbeti i gjallë në kujtesën e atyre që e deshën, e njohën dhe luftuan bashkë me të.

Ai mbeti pjesë e historisë së Vërbicës së Zhegocit dhe e historisë së një brezi që besoi se liria ia vlente çdo sakrificë./Mediafokus