Stresi i padukshëm: Infermierët në vijën e parë të kujdesit jetik

Sabedin Sherifi – MIK

Në sistemin shëndetësor, infermierët janë shtylla që mban barrën më të rëndë — shpesh në heshtje. Ata janë aty në çdo moment kritik: në emergjencë, në terapi intensive dhe në sallat e operacionit.

Por pas përkushtimit dhe profesionalizmit të tyre, fshihen faktorë të shumtë stresues që prekin shëndetin fizik, emocional dhe psikologjik.

Emergjenca – midis jetës dhe kaosit

Në repartet e emergjencës, çdo minutë ka peshën e jetës. Infermierët përballen çdo ditë me situata të paparashikueshme, me pacientë në gjendje kritike, shpesh nën presionin e vendimeve të menjëhershme. Ata punojnë në kushte ku një sekondë mund të bëjë diferencën mes jetës dhe vdekjes.

Përveç ngarkesës profesionale, shpesh hasin edhe në agresivitet verbal apo fizik nga pacientët apo familjarët e tyre, ndërsa mungesa e pushimeve dhe ndërrimet e natës i lodhin emocionalisht.

Megjithatë, për ta, të ndihmosh dikë në momentin më të vështirë të jetës është mision, jo thjesht punë.

Terapia intensive – përgjegjësi që nuk pushon asnjë minutë

Në njësitë e terapisë intensive, çdo pajisje, çdo tingull, çdo parametër ka rëndësi jetike. Infermierët këtu mbajnë përgjegjësi për pacientë që varen nga aparatura e frymëmarrjes apo monitorët e vazhdueshëm.

Stresi rritet nga fakti se çdo gabim, sado i vogël, mund të ketë pasoja fatale. Ata punojnë mes aparaturash komplekse, shpesh pa komunikim të drejtpërdrejtë me pacientin, duke u përballur me ndjenja të izolimit dhe barrë emocionale të madhe.

Në këtë mjedis, ndjenja e lodhjes kronike dhe ankthit është një shoqëruese e përditshme.

Salla e operimit – përqendrim i ftohtë në temperaturë të ulët

Në sallën e operimit, gjithçka kërkon përpikëri dhe qetësi absolute. Infermierët janë pjesë e një ekipi ku çdo lëvizje duhet të jetë e saktë. Ata punojnë për orë të gjata në qëndrime statike, nën ndriçim të fortë, në një ambient steril e të ftohtë.

Presioni rritet edhe nga hierarkia e fortë mjekësore dhe situatat e papritura gjatë operacioneve, ku duhet reaguar menjëherë dhe me gjakftohtësi. Ndërprerjet për pushim janë të rralla, dhe lodhja shpesh bëhet pjesë e pandashme e punës.

Pasojat e stresit – një kosto që nuk matet me orë pune

Ky stres i vazhdueshëm çon drejt lodhjes profesionale, të njohur si “burnout”, që manifestohet me humbje të motivimit, ankth, depresion dhe rritje të gabimeve në punë.

Shumë infermierë vuajnë në heshtje nga pagjumësia, dhimbjet fizike apo probleme të tensionit. Megjithatë, sistemi shpesh harron se kujdesi ndaj pacientëve fillon me kujdesin ndaj atyre që i shërbejnë atij.

Nevoja për mbështetje dhe respekt

Infermierët e emergjencës, terapisë intensive dhe sallave të operacionit kanë nevojë për më shumë se fjalë mirënjohjeje. Ata kanë nevojë për staf të mjaftueshëm, për mbështetje psikologjike, për kushte pune humane dhe për trajnim të vazhdueshëm që t’u lehtësojë barrën e përditshme.

Vetëm një sistem që kujdeset për njerëzit e tij mund të garantojë kujdes cilësor për pacientët.