Ushqim kryesor në fshatrat e Malësisë së Zhegocit dikur ishte misri, elbi e thekra

Sipas mësuesit, tani në pension, Ramadan Mehmeti, dikur ushqim kryesor në fshatrat e Malësisë së Zhegocit ishin misri, elbi dhe thekra. Gruri më pak.

Meqë jetohej nga bujqësia dhe drithërat, Kishnapola, menjëherë pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore kishte filluar t`i punonte tokat, për të siguruar bukën.

Selia e Komunës, ishte vendosur në Sllakoc të Epërm, sipas organizimit të atëhershëm administrativ.

Këto komuna kishin për detyrë të organizonin jetën në fshatra.

Përmes Komunës, përcilleshin te fshatarët e mjerë e të pashkolluar iniciativat që jepeshin nga qendra.

Edhe pse ishin të pashkolluar, fshatarët e kësaj ane i shquante fisnikëria dhe bujaria.

Bashkësitë familjare, kryesisht merreshin me blegtori, bujqësi dhe zeje.

Ushqim kryesor kishin misrin, elbin, thekrën e me pak grurin. Ishte kohë e varfërisë së madhe.

Për të bluar drithërat duhej të shkonin në Nerodime, ku kishte mullinj me ujë.

Pritjet ishin të gjata. Tërë regjioni i Anamoravës dhe Nerodimes aty bluanin drithin.

Fshatarët filluan të ndërtojnë mullinj edhe në rrethin tonë, thotë Mehmeti.

Ndër të parët u ndërtua mulliri i Lushit në Gadish.

Banorët e kuptuan se përveç që nuk kishin nevojë të shkonin larg dhe të pritnin nga tri-katër ditë për të bluar, nga mullinjtë kishte edhe përfitime tjera, sepse bluanin me ujem.

Me pas u ndërtua në Kishnapole mulliri i axhës Mehmet, pastaj i Tahirit, Qalit, Musës dhe i fundit i Muratit, të cilët punuan deri më 1980.

Shkaku i mungesës së të reshurave dhe avancimit të teknologjisë, këta mullinj u lanë pasdore dhe tani ekzistojnë vetëm si gërmadha.

Sot ka ndryshuar edhe kultura e ushqimit.

Tani më pak, ose fare përdorën për bukë misri, elbi e thekra./mediafokus.info