Vrasja e dytë e kujtesës

Izmi Zeka

Mjaft më me këtë zhurmë që gërryen si ndryshk në ndërgjegje, me këtë shtyrje të pafund në një kohë që ka humbur kuptimin e vet.

Liria është — e gjallë, e rëndë si gur mbi gjoks.

Por për ta mbyllur këtë histori të re të Kosovës, nuk mjafton të lidhen duart e luftëtarëve e të mbyllen idealistët pas hekurave; duhet të shuhet edhe hija e tyre, të fshihet si gjurmë në rërë, që të mos mbetet as kujtimi që djeg.

Çohuni ju, që për njëzet vjet ushqyet errësirën dhe i shërbyet asaj me përulje, dhe ngrini dorën kundër atyre që nuk u përkulën kurrë.

Kundër atyre që, që nga pas Luftës së Dytë Botërore, e mbajtën shpirtin drejt si një pishtar në erë, përballë regjimit që kërkonte t’i shuante.

Vritini edhe njëherë të vdekurit. Hapni dheun, trazoni eshtrat, zgjoni heshtjen e tyre dhe goditeni përsëri.

Sepse ç’janë ata për ju? Veç hije malesh, zëra që vijnë nga larg.

E megjithatë, ata janë gjaku që ende nuk është tharë në kujtesë.

Kam shkruar edhe më parë: liria, kur nuk njihet, bëhet bishë — të ha ngadalë, të thyen brinjët një nga një dhe të pi gjakun pikë pas pike.

Nxirrni heronjtë nga varret dhe ngrini mbi ta gurin e harresës.

Vritini sërish, në emër të lodhjes suaj, në emër të një qetësie që nuk e gjeni dot.

Shkoni edhe në Tivar, po deshët — kërkoni ata mijëra shpirtra të tretur në heshtje, dhe goditini prapë.

Ndoshta aty, mbi plagën e tyre, do të gjeni një çast paqeje në këtë liri që ju rëndon si faj.

Nxirrni edhe të vrarët e fundit, ata që ranë nga dora e ushtrisë dhe policisë serbe — hapni plagët e tokës dhe shfryni mbi to.

Ndoshta atëherë do të pushoni së mallkuari lirinë që u ble me jetën e tyre.

Sepse për ju, ata kanë vdekur dy herë: njëherë në trup, e herën tjetër në kujtesë.

E disa prej tyre… as toka nuk i mban, as emri nuk i thërret — vetëm heshtja i ruan, si një borxh që nuk falet.