Sa herë shoh autobusë të mbushur me të rinj që largohen nga Kosova dhe Shqipëria, zemra më copëtohet

Majlinda Shala

(Letër e Hapur për Qeveritë e Kosovës dhe Shqipërisë)

Po ju shkruaj jo si politikane, jo si analiste, por si një vajzë e thjeshtë shqiptare, si vajza e një invalidi të luftës, me zemrën plot dhimbje, shqetësim dhe zhgënjim për atë që po ndodh me rininë e vendeve tona.

Sa herë shoh autobusët e mbushur me të rinj që largohen nga Kosova dhe Shqipëria, zemra më copëtohet.

Sa herë dëgjoj një të ri të thotë se nuk sheh të ardhme në vendin e vet, më duket sikur po humbasim një pjesë të shpirtit të kombit tonë.

Kjo nuk është vetëm një statistikë. Kjo është drama e mijëra familjeve shqiptare që çdo ditë përcjellin bijtë dhe bijat e tyre drejt një jete të panjohur larg shtëpisë.

Ju flisni për Evropën, për integrimet, për samitet, për marrëveshjet dhe projektet e mëdha.

Por a e dëgjoni zërin e rinisë? A e dëgjoni zërin e prindërve që qajnë fshehurazi kur fëmijët e tyre largohen? A e dëgjoni zërin e atyre që kanë humbur shpresën se mund të ndërtojnë një jetë me dinjitet në vendin e tyre?

Ne nuk jemi kundër Evropës. Përkundrazi, Evropa është një ëndërr dhe një synim për të gjithë ne.

Por para se të shikoni drejt Evropës, shikoni popullin tuaj. Shikoni të rinjtë që po kërkojnë vetëm një mundësi për të jetuar, punuar dhe ndërtuar të ardhmen në tokën e tyre.

Sot shumë të rinj diplomohen me rezultate të shkëlqyera, por mbeten pa punë. Të tjerë detyrohen të punojnë për paga që nuk u mjaftojnë as për nevojat më themelore.

Shumë prej tyre nuk kërkojnë luks. Ata kërkojnë vetëm dinjitet, drejtësi dhe mundësi të barabarta.

Si vajza e një invalidi të luftës, unë jam rritur duke dëgjuar histori sakrifice.

Kam dëgjuar për ata burra dhe gra që dhanë gjithçka për lirinë tonë.

Kam parë plagët që lufta ka lënë në trupin dhe shpirtin e familjes sime.

Dhe sot pyes veten: a ishte kjo ëndrra për të cilën u sakrifikuan kaq shumë njerëz? A ishte kjo e ardhmja që ata dëshironin për fëmijët dhe nipërit e mbesat e tyre?

Ata nuk luftuan që rinia shqiptare të largohej masivisht nga vendi.

Ata nuk sakrifikuan shëndetin, gjakun dhe jetën që vendet tona të mbeteshin bosh. Ata luftuan që ne të jetonim të lirë, me dinjitet dhe krenari në tokën tonë.

Çdo i ri që largohet është një humbje për kombin. Është një mësues më pak, një mjek më pak, një inxhinier më pak, një artist më pak, një ëndërr më pak për vendin tonë.

Kur ikën rinia, ikën energjia, ikën shpresa dhe ikën e ardhmja.

Sot ju kërkoj të ndaleni për një moment dhe të dëgjoni zemrën e popullit.

Dëgjoni britmën e heshtur të të rinjve. Dëgjoni nënat që qajnë largimin e fëmijëve të tyre. Dëgjoni prindërit që kanë punuar gjithë jetën për t’i shkolluar fëmijët, vetëm që t’i shohin ata duke kërkuar një të ardhme larg vendit të vet.

Mos e lini rininë të ndihet e harruar. Mos e lini rininë të mendojë se e vetmja rrugë është emigrimi.

Jepuni arsye për të qëndruar. Jepuni besim. Jepuni mundësi. Jepuni një shtet që kujdeset për ta dhe që i vlerëson.

Kosova dhe Shqipëria kanë nevojë për rininë e tyre. Pa rini nuk ka zhvillim. Pa rini nuk ka përparim. Pa rini nuk ka të ardhme.

Unë nuk po ju shkruaj me urrejtje. Po ju shkruaj me dhimbje. Po ju shkruaj me shpresën se ende nuk është vonë.

Ende ka të rinj që duan të qëndrojnë. Ende ka të rinj që e duan vendin e tyre.

Por dashuria për atdheun nuk mjafton kur mungojnë mundësitë për jetesë.

Mos e matni suksesin vetëm me fjalime dhe raporte.

Mateni me buzëqeshjen e një të riu që gjen punë në vendin e vet. Mateni me familjet që nuk ndahen nga emigrimi. Mateni me numrin e të rinjve që zgjedhin të ndërtojnë jetën në Kosovë dhe Shqipëri.

Në emër të shumë të rinjve që ndihen të dëshpëruar, në emër të familjeve që po përjetojnë dhimbjen e largimit, dhe si vajza e një invalidi të luftës që beson se sakrifica e brezit të luftës duhet të nderohet me vepra e jo vetëm me fjalë, ju bëj thirrje:

Mos e harroni popullin tuaj. Mos e harroni rininë tuaj. Mos e largoni shpresën nga vendet tona.

Sepse një komb që humb rininë e tij, rrezikon të humbë edhe të ardhmen e tij.

Mjaft jeni përkulur para Evropës, ndërsa nuk po përkuleni para popullit tuaj dhe para rinisë që është e ardhmja e këtij kombi.

Mjaft keni dëgjuar kërkesat e të huajve, ndërsa keni mbyllur veshët për hallet e qytetarëve tuaj.

Rinia e Kosovës dhe Shqipërisë nuk kërkon lëmoshë, nuk kërkon privilegje, por kërkon dinjitet, drejtësi dhe mundësi për të jetuar në vendin e vet.

Nuk mund të ketë Evropë të fortë për ju, nëse Kosova dhe Shqipëria zbrazën nga të rinjtë e tyre.

Nuk mund të flisni për të ardhmen evropiane, kur e tashmja e rinisë po shuhet çdo ditë.

Para se t’i tregoni Evropës sa të bindur jeni, tregojini popullit tuaj se sa shumë e doni dhe e respektoni atë.

Përkuluni para sakrificës së familjeve shqiptare, para invalidëve të luftës, para dëshmorëve dhe para rinisë që po lufton çdo ditë për të mos humbur shpresën.

Sepse një qeveri e vërtetë nuk matet nga sa mirë i kënaq të huajt, por nga sa mirë i shërben popullit të vet.

Evropa po ju flet qartë: Kosova dhe Shqipëria nuk mund të mbështeten vetëm në premtime apo në shitje të pasurisë së vendit, por duhet të ndërtojnë vetë fuqinë e tyre përmes punës dhe zhvillimit të brendshëm.

Mesazhi është i thjeshtë dhe i drejtpërdrejtë: punoni vendet tuaja, forconi ekonominë tuaj dhe krijoni kushte që njerëzit të mos detyrohen të largohen.

Por kjo nuk mund të bëhet duke harruar popullin dhe rininë. Nuk mund të ketë zhvillim të vërtetë nëse qytetarët ndihen të braktisur dhe pa shpresë. Një shtet forcohet vetëm kur njerëzit e tij ndihen të vlerësuar dhe kanë mundësi të jetojnë me dinjitet në vendin e tyre.

Duhet të ndaloni përçarjet mes dy qeverive dhe të filloni të bashkëpunoni realisht për të mirën e Kosovës dhe Shqipërisë. Mjaft me ndasi, mjaft me fjalë dhe premtime që nuk sjellin ndryshim për popullin.

Koha kërkon unitet, jo ndarje. Dy shtetet tona kanë nevojë për punë të përbashkët, për politika që mbështesin qytetarët, dhe për vendime që e ndalin largimin e rinisë.

Bashkohuni për të ndërtuar, jo për të ndarë. Bashkohuni për të forcuar vendin, jo për ta dobësuar atë. Sepse populli dhe rinia nuk mund të presin më.

Dëshmorët e kombit na dhanë lirinë me gjakun e tyre. Ata sakrifikuan jetën që ne sot të jetojmë të lirë dhe me dinjitet në Kosovë dhe Shqipëri. Kjo është një amanet i shenjtë që nuk duhet harruar kurrë.

Sot, ata që udhëheqin këto shtete kanë përgjegjësinë e madhe ta ruajnë këtë liri me drejtësi, ndershmëri dhe pa korrupsion. Ata duhet të ndërtojnë shtete ku ligji respektohet, ku krimi nuk ka vend dhe ku qytetari ndihet i sigurt dhe i mbrojtur.

Liria nuk mjafton vetëm të fitohet, ajo duhet të mbrohet çdo ditë me punë të ndershme dhe me drejtësi për të gjithë.

Me respekt dhe me dhimbje të thellë, Majlinda Vajza e një invalidi të luftës.