27 vjet pritje – asnjë lajm për fatin e Nazif Hajrullahut
Shkruan: Sabedin Sherifi
I lindur më 1929, Nazif Hajrullahu u zhduk në vitin 1999, gjatë luftës në Kosovë. Sipas rrëfimeve, ai kishte lëvizur deri në Ferizaj, por më pas gjurmët e tij humbën. Pas 27 vjetësh, familja vazhdon të jetojë me dhimbjen, ankthin dhe shpresën për të mësuar fatin e tij.
……………
Njëzet e shtatë vjet pritje, mall dhe pasiguri. Njëzet e shtatë vjet me sytë nga dera dhe dritarja, me shpresën se një ditë do të vijë lajmi që do t’i japë fund ankthit të një familjeje. Kjo është historia e Nazif Hajrullahut nga Vërbica e Zhegocit, i cili u zhduk në vitin 1999, në kohën e luftës në Kosovë.
I lindur më 1929, Nazifi ishte rreth 70 vjeç kur humbi gjurmët. Që nga ajo kohë, familja e tij nuk ka reshtur së jetuari me pyetjen që rëndon mbi çdo ditë të jetës së saj: çfarë ndodhi me Nazifin?
Sipas rrëfimeve të njohura për familjen, Nazifi kishte lëvizur deri në Ferizaj. Por, nga aty e tutje, nuk dihet më asgjë e sigurt për fatin e tij. Ku shkoi? A e pa dikush? Çfarë ndodhi gjatë atyre ditëve të trazuara të luftës? Pyetje që vazhdojnë të kërkojnë përgjigje edhe sot.
Një familje në shërbim të kombit
Familja Hajrullahu nga Vërbica e Zhegocit e ka lidhur historinë e saj me përkushtimin ndaj kombit shqiptar. Në kohë të ndryshme, ajo ishte në shërbim të çështjes kombëtare, ndërsa gjatë luftës për çlirimin e Kosovës u gjend në rrethanat e rënda të asaj periudhe.
Vëllai i Nazifit, Remziu, ishte ndër të parët që mori pushkën dhe iu bashkua luftës për çlirimin e Kosovës nën flamurin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK).
Në ato vite, kur populli i Kosovës përballej me luftën dhe pasigurinë, shumë familje shqiptare u përfshinë drejtpërdrejt në përpjekjet për liri. Familja Hajrullahu ishte pjesë e kësaj historie, por lufta i la edhe një dhimbje të thellë: zhdukjen e Nazifit.
Ferizaj – gjurmët që humbën në vitin 1999
Në historinë e zhdukjes së Nazif Hajrullahut, Ferizaj përmendet si vendi deri ku ai thuhet se kishte arritur të lëvizte. Pas këtij momenti, fati i tij mbetet i panjohur.
Pa dëshmi të dokumentuara, nuk mund të thuhet se çfarë ndodhi më pas. Pikërisht për këtë arsye, çdo dëshmi, kujtim apo informacion i besueshëm nga njerëzit që mund ta kenë parë Nazifin në atë periudhë mund të ketë rëndësi të veçantë.
Për familjen, një informacion i tillë do të ishte më shumë se një lajm. Do të ishte një mundësi për të kuptuar çfarë ndodhi me njeriun e tyre të dashur pas kaq shumë vitesh pasigurie.
Sytë te dritarja, zemra në pritje
Për familjet e personave të zhdukur, lufta nuk përfundon gjithmonë me heshtjen e armëve. Ajo vazhdon në kujtime, në netët pa gjumë dhe në pyetjet që mbeten pa përgjigje.
Një trokitje në derë mund të zgjojë shpresën. Një telefonatë e papritur mund të sjellë mendimin se më në fund ka ardhur lajmi i shumëpritur. Por, kur përgjigjja nuk vjen, mbetet sërish heshtja.
Për familjen Hajrullahu, mungesa e Nazifit nuk është një kujtim i largët. Është një plagë që vazhdon të ndihet edhe pas 27 vjetësh. Koha ka kaluar, por dëshira për të ditur të vërtetën nuk është shuar.
Një thirrje për kujtesë dhe të vërtetën
Historia e Nazif Hajrullahut nga Vërbica e Zhegocit është një kujtesë se pas çdo personi të zhdukur qëndron një familje që pret. Pas çdo emri qëndrojnë kujtime, marrëdhënie njerëzore dhe një histori që meriton të zbardhet.
Familjet e të zhdukurve kanë të drejtë të dinë fatin e të dashurve të tyre. Për këtë arsye, çdo informacion i besueshëm që mund të ndihmojë në zbardhjen e zhdukjes së Nazifit duhet të merret seriozisht.
Njëzet e shtatë vjet pas zhdukjes së tij, pyetja mbetet e hapur: ku mbeti Nazif Hajrullahu pasi, sipas rrëfimeve, kishte lëvizur deri në Ferizaj?
Familja Hajrullahu vazhdon të kërkojë të vërtetën. Dhe, derisa ajo të zbardhet, emri i Nazifit nuk duhet të harrohet.
Sepse vitet mund të kalojnë, por dhimbja e një familjeje që pret të mësojë fatin e të dashurit të saj nuk shuhet me kalimin e kohës. /Mediafokus
