Ruzhdi Beqiri përjetoi kohë të vështira, ndryshime të mëdha dhe sfida të shumta, por gjithmonë qëndroi i palëkundur në parimet e tij

Në një kohë kur vlerat shpesh vihen në provë, jeta e Ruzhdi Beqirit mbetet një shembull i rrallë i qëndrueshmërisë dhe ndershmërisë.

Ai nuk ishte figurë publike, nuk kërkonte vëmendje, por për ata që e njohën, ishte një shtyllë e fortë morali dhe pune.

Ruzhdi Beqiri ishte nga Vërbica e Zhegocit. Ai lindi në vitin 1921 dhe jetoi pothuajse një shekull, duke përjetuar kohë të vështira, ndryshime të mëdha dhe sfida të shumta.

Por në çdo etapë të jetës, ai mbeti i njëjti: i drejtë, i qetë dhe i palëkundur në parimet e tij.

Për dekada të tëra, ai punoi në një shitore të vogël në Parallovë, një fshat me shumicë etnike serbe.

Megjithatë, dyqani i tij ishte një pikë takimi për të gjithë: aty furnizoheshin banorë nga Vërbica, Zhegoci dhe një pjesë e Bresalcit, si dhe shumë kalimtarë që udhëtonin në magjistralen Gjilan–Prishtinë.

Me përkushtim të palëkundur, ai shërbente çdo klient me korrektësi dhe respekt. Nuk bënte dallime, nuk gjykonte askënd – ndershmëria e tij ishte e njëjtë për të gjithë.

Ishte një kohë e vështirë, kur edhe artikujt më elementar mungonin. Por ai, që të gjithë e njihnin si Aga Ruzhdi, tregonte gjithmonë largpamësi dhe zemërgjerësi.

Ai ruante ushqime që në popull njiheshin si “për ditë të zezë”, sidomos për raste vdekjeje, kur familjet përballeshin me dhimbje dhe vështirësi të papritura.

Në ato momente, ai u bëhej krah njerëzve, duke ua lehtësuar barrën sadopak.

Në raftet e tij gjithmonë gjendeshin çaj, kafe, kripë, sheqer dhe shumë artikuj të tjerë të domosdoshëm – jo thjesht si mall tregtie, por si një formë ndihme për komunitetin.

Ai nuk shihte vetëm fitimin, por mbi të gjitha nevojën e njeriut.

Jeta e tij nuk ishte e lehtë. Ai punoi në një ambient të vështirë, mes tensioneve dhe presioneve të vazhdueshme.

Megjithatë, ai nuk u përkul kurrë. Nuk lejoi që frika apo presioni të ndryshonin atë që ishte.

Një nga simbolet më të forta të identitetit të tij ishte plisi që mbante gjithmonë në kokë. Nuk e hoqi asnjëherë – si një shenjë krenarie, rrënjësh dhe dinjiteti.

Ai mbylli sytë përgjithmonë në vitin 2017, duke lënë pas vete vetëm kujtime të mira për njerëzit që e rrethonin.

Kujtimi i tij jeton në çdo njeri që pati fatin ta njohë, në çdo buzëqeshje që dhuroi dhe në çdo vepër të mirë që la pas.

Në një botë që ndryshon me shpejtësi, figura të tilla na kujtojnë se forca e vërtetë qëndron në karakter, në qëndrueshmëri dhe në humanizëm. /Sabedin Sherifi