Gurbeti nuk është vetëm një udhëtim drejt një vendi tjetër, ai është një betejë e përditshme me vetminë, mallin, lodhjen….
Majlinda Shala
Kurrë mos i thuaj një gurbetçari: Ti nuk mundesh.
Sepse një njeri që ka gjetur forcën të largohet nga vendlindja, të lërë pas familjen, miqtë, kujtimet dhe gjithçka që e ka bërë të ndihet në shtëpi, ka dëshmuar tashmë se brenda tij jeton një forcë që jo të gjithë e kuptojnë.
Gurbeti nuk është vetëm një udhëtim drejt një vendi tjetër. Ai është një betejë e përditshme me vetminë, mallin, lodhjen, sakrificat dhe sfidat që askush nuk i sheh.
Është të zgjohesh çdo mëngjes me një qëllim: të luftosh për një jetë më të mirë, jo vetëm për veten, por edhe për ata që ke lënë pas.
Është të punosh pa u ankuar, të durosh pa u dorëzuar dhe të buzëqeshësh edhe kur zemra të qan nga malli.
Mos e nënvlerëso kurrë një gurbetçar.
Ai ka mësuar të fillojë gjithçka nga e para në një vend të huaj, me një gjuhë të panjohur, me zakone të ndryshme dhe shpesh pa askënd pranë.
Ka ndërtuar jetën e tij me djersë, durim dhe besim. Ka rënë shumë herë, por është ngritur përsëri, sepse nuk kishte rrugë tjetër veçse të vazhdonte përpara.
Prandaj, mos i thuaj kurrë: “Ti nuk mundesh”.
Ai ka bërë atë që shumë njerëz nuk do të kishin guximin ta provonin. Ai ka sakrifikuar vitet më të bukura të jetës larg atdheut, vetëm që familja e tij të jetojë më mirë.
Ka humbur festa, ditëlindje, dasma e madje edhe çaste të dhimbshme pranë njerëzve të dashur, sepse detyra dhe përgjegjësia e mbajtën larg.
Një gurbetçar nuk matet me fjalë, por me plagët që fsheh, me lotët që nuk i tregon dhe me ëndrrat që nuk i ka braktisur kurrë.
Ai e di se çdo sukses lind nga sakrifica dhe se çdo hap përpara kërkon guxim.
Respektoje rrugëtimin e tij. Vlerësoje mundin e tij. Sepse pas buzëqeshjes së një gurbetçari fshihen histori që nuk shkruhen lehtë, net pa gjumë, ditë të gjata pune dhe një mall që nuk shuhet kurrë.
Dhe mbaje mend gjithmonë: njeriu që pati guximin të largohej nga gjithçka që donte, për të ndërtuar një të ardhme më të mirë, nuk është njeri që dorëzohet lehtë.
Për të, fjala “e pamundur” është vetëm një sfidë që pret të mposhtet.
Sepse njeriu që ka gjetur forcën të mbyllë derën e shtëpisë së tij, të përqafojë familjen me lot në sy dhe të niset drejt një bote të panjohur, ka fituar betejën më të madhe që në hapin e parë.
Askush nuk largohet nga vendlindja sepse e ka të lehtë. Askush nuk zgjedh të jetojë larg nënës, babait, fëmijëve, motrave e vëllezërve, nëse nuk e shtyn nevoja dhe ëndrra për një jetë më të mirë.
Gurbeti nuk është luks. Është sakrificë. Është plagë që dhemb çdo ditë, por që mbulohet me buzëqeshje për të mos i mërzitur ata që presin në atdhe.
Askush nuk largohet nga vendlindja sepse e ka të lehtë. Askush nuk zgjedh të jetojë larg nënës, babait, fëmijëve, motrave e vëllezërve, nëse nuk e shtyn nevoja dhe ëndrra për një jetë më të mirë.
Gurbeti nuk është luks. Është sakrificë. Është plagë që dhemb çdo ditë, por që mbulohet me buzëqeshje për të mos i mërzitur ata që presin në atdhe. Mëson të festojë vetëm, të qajë në heshtje, të punojë deri në rraskapitje dhe përsëri të zgjohet të nesërmen me të njëjtën forcë.
Mos e gjyko nga rrobat që vesh apo makina që ngas. Askush nuk i sheh netët pa gjumë, orët e gjata të punës, lodhjen që i rëndon trupin dhe mallin që i copëton zemrën.
Pas çdo suksesi të tij fshihet një histori sakrifice, durimi dhe lotësh të heshtur.
Mos i thuaj se nuk mundet, sepse ai ka mësuar të ecë përpara edhe kur askush nuk i zgjati dorën.
Ka ndërtuar gjithçka nga e para, në një vend ku ishte i huaj, me një gjuhë që nuk e njihte dhe me një zemër që rrihte çdo ditë për vendlindjen.
Forca e një gurbetçari nuk matet me muskuj, por me zemrën e tij. Me guximin për të mos u dorëzuar. Me besimin se një ditë sakrificat do të shpërblehen dhe familja e tij do të buzëqeshë falë mundit të tij.
Prandaj, para se t’i thuash “Ti nuk mundesh”, kujtohu se ai ka bërë atë që shumë njerëz nuk do të kishin guximin as ta provonin.
Dhe dijeni këtë: një gurbetçar mund të lodhet, mund të rrëzohet, mund të qajë në heshtje… por rrallëherë dorëzohet.
Sepse shpresa, sakrifica dhe dashuria për familjen e bëjnë më të fortë se çdo pengesë.
Respektoje gurbetçarin. Pas buzëqeshjes së tij fshihet një histori që vetëm zemrat e forta dinë ta jetojnë. Mos i thuaj kurrë një gurbetçari: Ti nuk mundesh.
Sepse ai e ka provuar veten shumë kohë përpara se ta gjykosh ti. Mori me vete vetëm një valixhe, një zemër plot mall dhe një ëndërr që nuk e la të dorëzohej.
Shumë shohin vetëm atë që ka arritur. Pak e dinë çmimin që ka paguar. Orë të gjata pune, lodhje, vetmi, mungesë përqafimesh, festa të humbura, ditëlindje të kaluara larg dhe dhimbjen e të mos qenit pranë familjes në momentet më të rëndësishme.
E megjithatë, ai vazhdon. Nuk ankohet. Nuk dorëzohet. Sepse çdo pikë djerse ka një emër: familje.
Çdo sakrificë ka një arsye: një jetë më e mirë për njerëzit që do.
Prandaj, mos ia nënvlerëso forcën. Mos ia mat jetën me atë që sheh nga jashtë.
Pas buzëqeshjes së tij fshihet një luftëtar që ka mposhtur frikën, vetminë dhe dhimbjen. Një njeri që ka mësuar se rruga drejt ëndrrave kalon përmes sakrificave.
Një gurbetçar nuk është i fortë sepse nuk qan. Është i fortë sepse, edhe kur zemra i thyhet nga malli, ai ngrihet përsëri çdo mëngjes dhe vazhdon të luftojë.
Mos i thuaj kurrë: “Ti nuk mundesh.”
Thuaji: “Të respektoj, sepse ke bërë atë që shumë nuk do ta kishin guximin ta bënin”.
Sepse gurbeti nuk është vetëm një vend larg shtëpisë. Gurbeti është prova më e madhe e dashurisë, sakrificës dhe forcës së një njeriu.
Nderim për çdo gurbetçar që mban mallin në zemër, buzëqeshjen në fytyrë dhe shpresën të gjallë në shpirt.
Zoti ua bekoftë mundin, ua ruajtë familjet dhe ua shpërbleftë çdo sakrificë.
