Lumnije Sherif Raka – infermierja që u flijua për liri duke ua lidhur plagët luftëtarëve në front

(11 qershor 1976 – 9 prill 1999 – aty ku mbaronin forcat, ajo u jepte shpresë, aty ku mbretëronte dhimbja, ajo sillte kujdesin e saj njerëzor).

Shkruan: Sabedin Sherifi

Në historinë e luftës së Kosovës ka emra që kujtohen për pushkën që mbajtën, për betejat që zhvilluan dhe për jetën që dhanë për lirinë.

Por ka edhe emra që duhet të kujtohen për duart që shëronin, për plagët që fashonin dhe për forcën shpirtërore që u jepnin atyre që, mes dhimbjes dhe gjakut, luftonin për të mbetur gjallë.

Një nga këta emra është Lumnije Sherif Raka, infermierja e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e cila e vuri jetën e saj në shërbim të luftëtarëve të lirisë.

Misioni i saj nuk ishte vetëm të mjekonte plagët e trupit. Ishte edhe të qëndronte pranë njeriut në çastet kur dhimbja bëhej e padurueshme, kur lodhja e luftës rëndonte mbi shpirtin dhe kur frika nga vdekja mund t’ia dobësonte njeriut shpresën.

Në ato çaste, prania e një infermiereje nuk ishte thjesht ndihmë mjekësore. Ishte një dorë e zgjatur, një fjalë inkurajuese, një shenjë se i plagosuri nuk ishte i vetëm.

Lumnija e njihte vlerën e çdo jete. Ajo e dinte se pas çdo luftëtari të plagosur qëndronte një njeri me një familje, me një nënë që e priste, me një baba që shpresonte ta shihte përsëri, me motra e vëllezër që luteshin për kthimin e tij.

Prandaj, sa herë që një luftëtar kishte nevojë për ndihmë, misioni i saj ishte të bënte gjithçka që mundej për t’ia lehtësuar dhimbjen dhe për t’i dhënë mundësinë të jetonte.

Në kushtet e vështira të luftës, ku mungonin siguria, qetësia dhe shpesh edhe mjetet e nevojshme mjekësore, puna e infermieres kërkonte guxim, përkushtim dhe qëndrueshmëri.

Aty ku dëgjoheshin krismat e armëve, ku toka mund të dridhej nga shpërthimet dhe ku çdo minutë mund të ishte vendimtar, ajo duhej ta ruante përqendrimin dhe të vepronte me aq kujdes sa lejonin rrethanat.

Për një të plagosur rëndë, ndonjëherë edhe një prekje e butë, një fashë e vendosur me kujdes apo një zë që i fliste me qetësi mund të bëhej burim force.

Lumnija ishte pjesë e asaj ane njerëzore të luftës që nuk shfaqej gjithmonë në fotografi dhe nuk përmendej në çdo raport beteje, por pa të cilën vuajtja e luftëtarëve do të ishte edhe më e rëndë.

Ajo nuk u qëndronte pranë të plagosurve vetëm si infermiere, por si njeri që përpiqej t’ua ruante shpresën edhe kur gjithçka përreth dukej e pasigurt.

Mund ta përfytyrojmë misionin e saj mes plagëve, fashave dhe duarve të përgjakura: një luftëtar që kërkonte ndihmë, një tjetër që përpiqej të përballonte dhimbjen dhe Lumnija që, pa e braktisur detyrën e saj, përpiqej t’u jepte ndihmën e nevojshme.

Çdo plagë kërkonte kujdes. Çdo jetë kërkonte përpjekje. Çdo çast mund të kishte rëndësi.

Kjo është madhështia e misionit të një infermiereje në luftë: të përballet me pasojat e dhunës, por të mos heqë dorë nga detyra për të mbrojtur jetën.

Ajo nuk mund ta ndalte luftën, por mund të luftonte kundër pasojave të saj.

Nuk mund t’ua largonte të gjithë dhimbjen të plagosurve, por mund të përpiqej t’ua lehtësonte atë.

Nuk mund t’ua premtonte të gjithëve kthimin te familjet, por mund të qëndronte pranë tyre në çastet kur kishin më së shumti nevojë.

Lumnije Sherif Raka ishte pjesë e asaj sakrifice të grave shqiptare që, në kohën e luftës, morën mbi supe përgjegjësi të mëdha.

Ajo dëshmoi se trimëria nuk matet vetëm me armën që mban në dorë, por edhe me gatishmërinë për t’u gjendur pranë njeriut të plagosur, për të përballuar rrezikun dhe për të mos e braktisur misionin kur rrethanat bëhen të padurueshme.

Rënia e infermieres

Më 9 prill 1999, gjatë luftimeve në Kaçanik, në zonën e Rakocit, jeta e Lumnije Sherif Rakës u ndërpre në moshën vetëm 22-vjeçare.

Ajo ra dëshmore në ditët e rënda të luftës, duke lënë pas një jetë të re, ëndrra të papërfunduara dhe një emër që lidhet me sakrificën për lirinë e Kosovës.

Sipas kujtimit që përcillet për rënien e saj, Lumnija ra duke fashuar plagët.

Nëse ky detaj vërtetohet nga dëshmitë e bashkëluftëtarëve ose të familjarëve, ai përbën një nga elementet më domethënëse të historisë së saj: infermierja që kishte zgjedhur t’u shërbente të plagosurve e përfundoi jetën në krye të misionit të vet human.

Në këtë përfundim të dhimbshëm qëndron edhe simbolika e jetës së saj.

Duart që përpiqeshin të ndalnin gjakun e të plagosurve, duart që vendosnin fashat dhe që kërkonin t’u jepnin të tjerëve një mundësi për të jetuar, u bënë pjesë e kujtesës së një sakrifice të madhe.

Ajo nuk ishte vetëm një emër në listën e dëshmorëve. Ishte një vajzë që kishte studiuar, që kishte ëndrra për të ardhmen dhe që, përballë luftës, kishte zgjedhur të ndihmonte.

Në vend që ta ruante jetën larg rrezikut, ajo iu gjend pranë atyre që e rrezikonin jetën për lirinë e vendit.

Rënia e saj ishte humbje e rëndë për familjen dhe për Kaçanikun.

Por kujtimi për të mbetet edhe një dëshmi e rolit të grave në luftën çlirimtare: gra që mjekonin, që ndihmonin, që bartnin përgjegjësi dhe që përballeshin me rrezikun në të njëjtën kohë me luftëtarët e tjerë.

Një emër që do jetojë në kujtesën e brezave

Sot, kur kujtojmë Lumnije Sherif Rakën, duhet të kujtojmë jo vetëm ditën e rënies së saj, por edhe misionin që e shoqëroi deri në fund.

Duhet të kujtojmë infermieren që u qëndronte pranë luftëtarëve të plagosur, njeriun që përpiqej t’u jepte forcë në çastet e vështira dhe vajzën e re që e lidhi fatin e saj me fatin e Kosovës.

Historia e saj na mëson se në luftë ka edhe heronj që nuk kërkojnë lavdi, por kryejnë detyrën e tyre mes vuajtjes dhe rrezikut.

Ndonjëherë, heroizmi shfaqet në një fashë të vendosur mbi një plagë, në një dorë që nuk tërhiqet përballë gjakut, në një fjalë që i jep kurajë një të plagosuri apo në vendimin për të qëndruar pranë atij që ka nevojë.

Lumnija e bëri këtë mision pjesë të jetës së saj. Dhe pikërisht për këtë, emri i saj meriton të kujtohet me respekt të veçantë.

Ajo ua fashonte plagët luftëtarëve të lirisë, ndërsa vetë u bë pjesë e plagës së madhe të Kosovës.

Ajo u përpoq t’u ruante të tjerëve jetën dhe la pas një emër që nuk duhet të harrohet.

Lumnije Sherif Raka, infermierja e luftës që ra në Kaçanik më 9 prill 1999, mbetet pjesë e kujtesës së dëshmorëve të Kosovës dhe e historisë së atyre grave që, me guxim e përkushtim, i shërbyen lirisë edhe përmes shpëtimit të jetëve./Mediafokus