Tri poezi të Mirko Gashit që sot ka ditëlindjen

Mirko GASHI: 

(Me rastin 2 Shkurtit, Ditëlindjes së tij )

BARABA
“E ai ishte cub…”
(Nga bibla)

Korb mbi vorbë me vargun tim absidë
të ta thur këtë antikasidë

Larg nesh me të tmerrshmet spaleta
me mollë sherri erdhe nga Leta

Me vete solle bashkëpunëtorë katila
që ndaj tyre shegert do të bëhet Atila

Kryemjeshtër Guliveri
Minhauzeni për ty ‘a liliput
dimër e verë

Aksiomën time
zogu në qiell di për mjegull e tym
lumi i turbullt kur do të shteret
aty do të ketë lym

Mbi kokë na lëshove zogjtë e Stimfalisë
sa në ujë pirana
në tokë na hodhe breshka të Siimfalisë
sa mbi prenë hiena

Si në Alkatraz shumë e shumë kojrrila
i fute në kafaz e i mbylle ndër grila

Dhunë kërdi
gjak rrëke në kumacionin e Kerberit
për botën gërdi
për ty më rrove të rrova brisku i berberit

As fijen e flokut të djalit tim anekënd
s ‘do ta ndërroj për engjëllin tënd

S’ke falltar
ani pse je në lëkurën e Jul Cezarit
e ai tiranit i tha t’ju ruhet idave të marsit

Korb mbi vorbë
bigonave shave vrave na dhe dacka
Gropë prej ferri
ikonë terri
jetës i ngreh gracka

Larg nesh me të tmerrshmet spaleta
Damnatio memoriae të pret pranë lumit Leta

Mos festo
u mashtrove në këtë timen enklavë
miop e mizantrop
s’derdhe gjak por llavë

HOBEJA E DAVIDIT
Pa orakull
dole
në fushë të mejdanit
pa nevojë
si vashat për ojë

David
kush ka emër
ai ka zemër
e s ‘ka thembër

Goliat
çdo kuçedër
jeton në sedër

Ku e ke
zemrën e thembrën
e Akilit

Goliati nga Geta
e Davidi pa të mbeta
në duel

Me ndihmën
e zotit Hefest
për çdo herë
kremtove festë

Hëngre koka
pushtove toka

Qe i shtalbët
qe i kalbët
vëllai i madh
Eliab

Pesë gurë i more
në përroskën e shpejtë

Me të parin në hobe
ia mblodhe penjtë
në lule të ballit

Katër
lumit m’ia lë

Eu David
hë David
hobeja Jote
onomatopeja Ime

Sauli
po na pret

Pesë gurë more
në përroskën e shpejtë

Me të parin në hobe
ia mblodhe penjtë
në lule të ballit

Katër lumit m’ia lë

Eu David
hë David
hobeja
Jote
onomatopeja
Ime

Sauli
Po na pret.

VERBËRIA SIPAS HORHE BORHESIT

E ke ditur se do bëhesh Homer
verbëria vjen dalëngadalë

Më parë, sëmurja jote ngjitëse,
zhduket ngjyra e kuqe,
ngjyra e ngrohtë
fasha e ngrohtë

Pastaj
vjen ajo e ftohtë
e zeza me veza
acare

Mandej
lind
feniksi

Prej pesë rrufeve
lindin pesë
lule bozhure
në gjoksin e Orfeut
që ndrisin edhe sot

Kitara mbeti pa tingull
zëri shterpë

kush e shoi pulën
kush ia shkurtoi krihet astritit

Vajtojca s’e pa Yllin e Mëngjesit

Vaj për ne
bebëzat e mia

Qiell i zogut të shenjtë
qielli im qiell për të
i vrenjtë

Mandej
në vargonj
zhduken ngjyrat e tjera

Po shkon vjeshta

Kur vjen vera
pritet vjeshta

Në ah e bah
se ç’u zhdukën
ngjyrat e tjera

Po verbërohem

Luleve
do t’ju marr erë.

(Këto janë poezi të fillim viteve `90-ta dhe nuk janë perfshire në asnjë libër pos në revisten IDENTITEI, të asaj kohe dhe tash në revistën AGMIA nr 30)