Hero në luftë, i huaj në paqe

Izmi Zeka

Në kohën kur errësira kishte zë dhe frika sundonte çdo hap, unë nuk pyeta për jetën time. Nuk bëra llogari, nuk kërkova garanci.

Sepse kishte diçka më të madhe se unë një tokë që po shuhej, një popull që kërkonte frymë.

Dhe atëherë dola përpara.

Jo për t’u bërë hero, por sepse dikush duhej të mos tërhiqej.

Në atë kohë, fjala kishte peshë.

Besimi kishte kuptim.

Dhe sakrifica nuk ishte fjalë ishte realitet i përditshëm.

Por paqja erdhi… dhe bashkë me të erdhi një rend i ri, ku kujtesa u bë selektive dhe vlerat filluan të maten me interes.

Sot, në këtë realitet të qetë në sipërfaqe, luftëtari është një kujtim i pakëndshëm.

Sepse ai nuk përshtatet me harresën.

Ai nuk i shërben rehatisë.

Ai është dëshmi e një kohe kur njerëzit jepnin gjithçka pa kërkuar asgjë.

Plagët që mbaj nuk janë më fizike.

Ato janë kthyer në heshtje.

Në shikime që shmangen.

Në duar që nuk shtrihen më.

Në një shoqëri që e përdori sakrificën si urë dhe pastaj e harroi atë që e ndërtoi.

Dikur më thërrisnit me emër.

Sot më kaloni pranë pa më parë.

Dikur isha mburojë.

Sot jam kujtesë që pengon.

Dhe kjo është ironia më e madhe e kohës sonë: ajo që u ndërtua mbi gjak, sot sillet sikur nuk ka borxh ndaj tij.

Një shoqëri që nuk e njeh sakrificën, nuk është thjesht mosmirënjohëse—ajo është e rrezikshme për vetveten.

Sepse kur harrohet çmimi i lirisë, ajo fillon të trajtohet si diçka e zakonshme.

Dhe gjithçka që bëhet e zakonshme, herët a vonë humbet.

Unë nuk kërkoj lavdi.

As vend nderi.

As fjalë të mëdha.

Por mos e zhdukni të vërtetën.

Mos e varrosni kujtesën.

Mos e ktheni sakrificën në një histori që përmendet vetëm kur ju duhet.

Sepse më e rënda nuk është të përballesh me armikun por të jetosh mes atyre për të cilët luftove, dhe të ndihesh i panevojshëm në mesin e tyre.

Më e rënda nuk është të rrezosh në luftë por të zbehesh në paqe, pa zë, pa vend, pa kujtesë.

Dhe kur një luftëtar arrin në këtë pikë, ai nuk ka humbur betejën e tij por shoqëria ka humbur veten.