Baca Nezë – njeriu që solli biçikletën e parë në fshat

Shkruan Sabedin Sherifi

Në kujtesën e një fshati mbeten njerëz që nuk harrohen. Jo vetëm për atë që bënë, por për mënyrën se si e jetuan jetën dhe për gjurmën që lanë te brezat.

Një prej tyre ishte Nezir Emin Sejdiu – Baca Nezë, siç e thërrisnim ne, nga Vërbica e Zhegocit, komuna e Gjilanit.

Baca Nezë ishte ndër njerëzit e parë të fshatit që kishte dalë në gurbet. Një pjesë të jetës e kishte kaluar nëpër vende të ndryshme të bregdetit, nga Ulqini deri në Dubrovnik.

Nga ato vise ai sillte me vete jo vetëm kujtime, por edhe gjëra që për ne, fëmijët e asaj kohe, dukeshin të veçanta: shegë, fiq, fruta të tjera bregdetare, ushqime deti dhe shumëçka tjetër që nuk e gjenim lehtë në fshat.

Por ndoshta gjëja që më së shumti na kishte lënë mbresa ishte biçikleta.

Baca Nezë solli një biçikletë në fshat dhe ajo u bë menjëherë objekt i kureshtjes së fëmijëve.

Për ne ishte diçka pothuajse e pabesueshme: si mund të lëvizte një njeri mbi dy rrota pa rënë? E shikonim me habi kur ai hipte mbi të dhe nisej drejt qytetit.

Për brezin e asaj kohe, biçikleta ishte një risi e madhe. Disa nga më të moshuarit, me humor, e quanin edhe “kerri i dreqit”.

Baca Nezë nuk ishte vetëm njeri i udhëtimeve dhe risive. Ai ishte një burrë i urtë, i respektuar dhe me humor të veçantë.

Në ndeja e ahengje dinte të sillte disponim dhe të krijonte një atmosferë të ngrohtë mes njerëzve.

Muzika ishte një tjetër dashuri e tij. Shpesh na argëtonte me çiftelinë, ndërsa tupanat e dasmave ishin një pasion i veçantë.

Kur dëgjoheshin tingujt e dasmës, Baca Nezë gjendej aty me gjithë shpirtin e tij, duke e përjetuar gëzimin e njerëzve sikur të ishte i tij.

Edhe futbolli ishte ndër sportet më të dashura të tij. Këtë dashuri për sportin dhe futbollin ai e përcolli edhe te fëmijët e vet.

Djali i tij, Sadiku, e vazhdoi këtë pasion dhe ishte aktiv në futbollin zviceran.

Baca Nezë ishte ndër ata burra të gjeneratës së hershme që morën rrugën e kurbetit dhe, pas tij, shumë të rinj të tjerë ndoqën të njëjtën rrugë.

Ai ishte pjesë e një brezi që kërkonte një jetë më të mirë larg vendlindjes, por që gjithmonë kthehej me diçka nga bota e jashtme – një kujtim, një ushqim, një ide apo një risi.

Për ne, fëmijët e asaj kohe, Baca Nezë ishte edhe një dritare drejt një bote tjetër.

Biçikleta e tij, udhëtimet nga bregdeti, tregimet, çiftelia, futbolli, humori dhe dashuria për ahengun e bënin një figurë të veçantë në jetën e fshatit.

Sot, Baca Nezë nuk është më në mesin tonë. Por njerëzit si ai nuk largohen plotësisht.

Ata mbeten në tregimet e njerëzve, në kujtimet e fëmijëve që dikur e shikonin me habi duke ngarë biçikletën, në tingujt e çiftelisë, në gëzimin e dasmave dhe në rrëfimet që përcillen brez pas brezi.

Baca Nezë ishte një njeri i urtë, i dashur dhe i veçantë. Ai solli biçikletën në fshat, por solli edhe diçka më të madhe: një copëz të botës së jashtme në jetën tonë të atëhershme.

Kujtimi për të mbetet i përjetshëm.
U prehtë në paqe, Baca Nezë.