Heshtja nuk është përgjigje

Majlinda Shala

(Letër e hapur për Xhelal Sveçlën, Samedin Mehmetin dhe Kryeministrin Albin Kurti)

Po ju drejtohem me zemër të lënduar, si vajza e një invalidi të luftës, e cila për vite me radhë ka besuar se në Kosovë drejtësia, barazia dhe mundësitë e barabarta do të ishin për të gjithë.

Kam besuar se sakrifica e familjeve tona nuk do të harrohej dhe se institucionet do të mbronin të drejtat e qytetarëve.

Kur z. Xhelal Sveçla erdhi Ministër i Punëve të Brendshme, u hap konkursi për Policinë e Kosovës. Për mua ishte përpjekja e fundit për ta realizuar ëndrrën time që t’i shërbej shtetit tim.

Kisha parë padrejtësi edhe më herët, por përsëri vendosa të provoj, duke besuar se këtë herë procesi do të ishte i drejtë.

Ditën e testimit u ftuam të paraqiteshim në Akademinë e Kosovës për Siguri Publike në Vushtrri. Ishim të obliguar të ishim aty herët në mëngjes.

Telefonat nuk lejoheshin në sallën e testimit, prandaj shumë prej nesh i kishim lënë në shtëpi. Ne erdhëm me kohë dhe prisnim të hynim në provim sipas orarit të caktuar.

Në klasën tonë ishim rreth 25 kandidatë. Gjatë pritjes, zyrtarët e komisionit na thanë se kishte vonesa për shkak të aktiviteteve dhe pritjes së ministrit. Pas ardhjes suaj në Akademi, ndodhi diçka që për mua dhe shumë kandidatë mbetet e pakuptueshme edhe sot.

Nga klasa jonë u larguam 15 kandidatë me arsyetimin se “nuk po funksionojnë kompjuterët”. Askush nuk provoi asgjë para nesh, askush nuk na dha një sqarim të qartë dhe askush nuk na trajtoi në mënyrë të barabartë me kandidatët e tjerë. Ne u nxorëm jashtë dhe pritëm për orë të tëra në korridore.

Më vonë, kandidatëve iu dhanë telefonat për të njoftuar familjet se testimi ishte shtyrë. Ne u futëm për testim vetëm rreth orës 15:00. Kur kërkuam sqarime dhe ngritëm shqetësimet tona për këtë proces, na u tha të bënim ankesa.

Ne bëmë ankesa. Kërkuam që të shqyrtohej nëse kishte pasur shkelje të procedurave. Kishte edhe zyrtarë policorë të pranishëm. Na u tha se pretendimet për shkelje të procesit të testimit duhej të trajtoheshin seriozisht.

Megjithatë, pavarësisht të gjitha kërkesave tona, nuk morëm asnjë përgjigje konkrete dhe asnjë drejtësi.

Unë personalisht ju jam drejtuar juve, z. Sveçla. Më është thënë se do të ketë takim dhe se çështja do të trajtohet, por asnjëherë nuk mora përgjigjen që prisja. Ju drejtuam deputetëve, të cilët na thanë të prisnim. Pritëm me javë dhe me muaj, por asgjë nuk ndryshoi.

Ne iu drejtuam edhe Kryeministrit Albin Kurti. Kërkuam që zëri ynë të dëgjohej. Kërkuam vetëm drejtësi dhe trajtim të barabartë. Edhe Ministrisë së Drejtësisë iu drejtuan kërkesat tona, por ato përsëri përfunduan në institucionet që tashmë i kishim kontaktuar pa rezultat.

Z. Kurti, ju keni folur shumë për drejtësinë, meritokracinë dhe shtetin ligjor. Këto fjalë kanë ngjallur shpresë tek mijëra të rinj e të reja. Por unë sot pyes: ku është drejtësia kur një qytetar kërkon vetëm të trajtohet në mënyrë të barabartë? Ku është drejtësia kur ankesat mbesin pa përgjigje? Ku është drejtësia kur të rinjtë humbin besimin në institucionet e vendit të tyre?

Unë nuk po kërkoj privilegje. Nuk po kërkoj favore. Po kërkoj vetëm të drejtën që të jem e barabartë me të gjithë kandidatët e tjerë. Po kërkoj që institucionet të dëgjojnë qytetarët dhe të shqyrtojnë çdo dyshim për padrejtësi.

Si vajza e një invalidi të luftës, jam rritur me respekt për shtetin dhe institucionet. Më kanë mësuar se liria është fituar me sakrificë dhe se drejtësia duhet të jetë themeli i Republikës së Kosovës. Pikërisht për këtë arsye më dhemb kur ndihem e harruar dhe e padëgjuar nga ata që kanë përgjegjësinë për të mbrojtur të drejtat e qytetarëve.

Sot nuk flas vetëm për veten. Flas për shumë të rinj e të reja që ndihen të zhgënjyer, që kanë humbur besimin se mundi, përgatitja dhe ndershmëria mjaftojnë për të ecur përpara. Flas për të gjithë ata që kanë kërkuar drejtësi dhe nuk e kanë gjetur.

Shpresoj që kjo letër të mos mbetet vetëm një tjetër thirrje pa përgjigje. Shpresoj që institucionet e Kosovës të reflektojnë dhe të tregojnë se askush nuk është i parëndësishëm përballë ligjit dhe drejtësisë.

Sot kam një pyetje që e bëj publikisht dhe pres përgjigje para qytetarëve të Kosovës: pse nuk dolët në takimin që më ishte premtuar? Pse nuk gjetët kohë të dëgjonit një vajzë të një luftëtari, e cila kërkonte vetëm drejtësi dhe sqarim për atë që kishte ndodhur?

Unë ju prita me shpresë. Besova se do të më dëgjonit dhe se zëri im do të kishte vlerë.

Nuk kërkova favore, nuk kërkova privilegje, por vetëm të drejtën për t’u dëgjuar. Heshtja juaj më lëndoi më shumë se çdo refuzim, sepse më bëri të ndihem e padukshme përballë institucioneve të shtetit tim.

Edhe deputetët që na panë dhe dëgjuan shqetësimet tona nuk vepruan për të na ndihmuar të gjenim drejtësi. Në vend që të trajtoheshin pyetjet tona seriozisht, ne u ndjemë të anashkaluar dhe të nënvlerësuar.

Ajo që më ka lënduar më së shumti është fakti se në vend të përgjigjeve dhe drejtësisë, pati raste kur u trajtuam sikur problemi të ishte tek ne. Pse një qytetar që kërkon drejtësi duhet të paragjykohet? Pse një vajzë që kërkon llogari nga institucionet duhet të ndihet e fyer dhe e pavlerësuar?

Unë nuk kërkoja mëshirë. Unë besoja se e meritoja atë uniformë me punën, përkushtimin dhe përgatitjen time. E meritoja mundësinë për t’u vlerësuar në mënyrë të drejtë dhe të barabartë. Kam sakrifikuar, kam pritur dhe kam besuar te shteti im.

Sot, pas gjithë këtyre viteve, nuk kërkoj asgjë më shumë se të vërtetën dhe përgjegjësinë. Dua që institucionet të tregojnë respekt për çdo qytetar, veçanërisht për fëmijët e familjeve që kanë sakrifikuar për këtë vend.

Heshtja nuk është përgjigje. Drejtësia nuk duhet të jetë privilegj, por e drejtë për secilin.

Unë jam Majlinda, vajza e një luftëtari të Kosovës, dhe nuk do të ndalem së kërkuari të drejtën time dhe të vërtetën.

Po ju drejtohem si Majlinda, vajza e një invalidi të luftës, me një pyetje që më ka rënduar për vite me radhë.

Pse nuk gjetët guximin dhe kohën të na prisnit e të na dëgjonit? Ju e keni ditur rastin tim. Keni qenë të informuar për ankesat tona dhe për kërkesën tonë për drejtësi.

Ne nuk erdhëm për privilegje, as për favore politike. Erdhëm vetëm për t’u dëgjuar dhe për të kërkuar një përgjigje të drejtë nga institucionet e shtetit.

Ne pritëm para Kuvendit me shpresën se dikush do të dilte të na takonte. Prisnim që zëri ynë të dëgjohej, sepse besonim në premtimet për drejtësi, barazi dhe meritokraci. Por pritja jonë mbeti pa përgjigje.

Zoti Kryeministër, si mund të kërkohet besimi i të rinjve kur ata nuk dëgjohen? Si mund të flitet për drejtësi kur qytetarët që kërkojnë sqarime dhe trajtim të barabartë mbeten pa përgjigje?

Unë jam vajza e një luftëtari që sakrifikoi për këtë vend. Jam rritur me bindjen se Kosova duhet të jetë vendi ku secili gjykohet sipas meritës dhe jo sipas ndikimit. Për këtë arsye më dhemb kur shoh se zëri im dhe zëri i shumë të rinjve të tjerë nuk gjeti derë të hapur në institucionet që duhej të na mbronin.

Edhe sot, pas gjithë kësaj kohe, nuk kërkoj asgjë më shumë se të dëgjohem dhe të marr përgjigje. Dua të di pse kërkesa jonë për drejtësi nuk mori vëmendjen që meritonte. Dua të di pse një vajzë e një familjeje që ka dhënë shumë për Kosovën u la të presë pa përgjigje.

Drejtësia nuk duhet të jetë vetëm premtim. Ajo duhet të shihet në veprime. Dhe pikërisht këto veprime i kam pritur prej jush.

Me respekt, vajza e një invalidi të luftës.