Kandidimi i një gruaje për Presidente – përfaqësim i shkëputur nga realiteti i shumicës

Vana Jerliu Ramadani

Kandidimi i një gruaje për Presidente në Kosovë “ndryshim pa ndryshuar shumë balancat reale” është një paralajmërim progresi që duket në sipërfaqe, por nuk prek rrënjët e pabarazisë.

Kandidimi i një gruaje për Presidente është një hap i rëndësishëm simbolik, por nuk duhet të mbetet vetëm simbol.

Ai duhet të lidhet me politika dhe mekanizma që krijojnë fuqi reale për gratë në çdo nivel të shoqërisë.

Nevoja për mbështetje konkrete e grave është e madhe. Përkrahja e grave që kanë më shumë nevojë nuk është bamirësi por është drejtësi sociale.

Gratë që përballen me varfëri, dhunë apo mungesë mundësish kanë nevojë për politika që i fuqizojnë realisht: akses në arsim, shërbime sociale, mbrojtje ligjore dhe mundësi punësimi.

Pa këtë bazë, çdo përfaqësim në majë mbetet i shkëputur nga realiteti i shumicës.

Krijimi i resurseve për të gjitha gratë është po aq thelbësor.

Qendrat komunitare, programet e këshillimit, mbështetja për sipërmarrje dhe shërbimet për kujdesin ndaj fëmijëve janë mjete që e bëjnë barazinë të prekshme.

Barazia nuk arrihet vetëm në parlament apo në presidencë; ajo ndërtohet në përditshmëri, aty ku gratë jetojnë dhe punojnë.

Trajnimet për të gjitha gratë janë një tjetër shtyllë e ndryshimit të shëndoshë.

Ato nuk duhet të jenë të kufizuara apo simbolike, por gjithëpërfshirëse dhe të vazhdueshme: trajnime profesionale, zhvillim lidershipi, aftësi digjitale dhe edukim qytetar.

Kur gratë kanë njohuri dhe aftësi, ato nuk kërkojnë vetëm hapësirë por ato e marrin atë me meritë dhe ndikim.

Prandaj kërkesat për më shumë bursa për gra, më shumë vlerësim për aftësitë dhe jo për dukjen, më shumë besim dhe më shumë respekt, duhet të lidhen drejtpërdrejt me ndryshime strukturore.

Në këtë mënyrë, kandidimi i një gruaje për Presidente nuk mbetet një “tregim ndryshimi”, por bëhet pjesë e një transformimi më të madh.

Sepse ndryshimi i vërtetë nuk matet vetëm me atë që ndodh në majë të pushtetit, por me atë që ndodh në jetën e përditshme të qytetarëve.

Një shoqëri e shëndoshë është ajo që lidh simbolin me substancën: përfaqësimin me fuqizimin, fjalët me veprimet, premtimet me rezultate konkrete.

Vetëm atëherë mund të themi se nuk po krijojmë iluzion ndryshimi por po ndërtojmë një realitet të ri, më të drejtë dhe më të barabartë për të gjitha gratë!

…………….

(Autorja është terapiste klinike e Shëndetit Mendor dhe punonjëse e licencuar sociale në SHBA)