Sot është dita ime e fundit në Kosovë – nesër nisem për Gjermani

Majlinda Shala

Nuk e kisha menduar kurrë se një ditë do të shkruaja këto fjalë.

Se do të vinte momenti kur do ta shikoja Kosovën për herë të fundit para se të nisem drejt një vendi tjetër, me një valixhe në dorë dhe me një zemër të mbushur me mall, dhimbje, zhgënjim dhe shumë pyetje pa përgjigje.

Unë jam vajza e një invalidi të luftës.

Jam rritur duke e parë sakrificën e babait tim. Kam parë dhimbjen e tij, kam parë se çfarë ka lënë pas lufta në trupin dhe në jetën e tij.

Dhe mbi të gjitha, jam rritur me bindjen se një ditë ky shtet do ta vlerësonte atë që ai dhe shumë të tjerë dhanë për Kosovën.

Por vitet kaluan…

Pushtetet u ndërruan.

Qeveritë u ndërruan.

Politikanët u ndërruan.

Premtimet u ndërruan.

Por për ne, çfarë ndryshoi?

Asgjë.

Ne vazhduam të presim. Të shpresojmë. Të trokasim në dyer. Të besojmë se dikush do ta dëgjonte zërin tonë.

Por sot, në ditën time të fundit në Kosovë, më duhet ta pranoj me dhimbje se shpeshherë sakrifica e familjeve tona është kujtuar vetëm kur u është dashur politikanëve të flasin për luftën.

Kur duhej vota, na kujtuan.

Kur duhej fotografia, na kujtuan.

Kur duhej të flisnin për patriotizëm, na kujtuan.

Por kur erdhi koha për të vepruar për ne, shumë prej tyre na harruan.

Ne nuk kërkuam luks.

Nuk kërkuam privilegje.

Kërkuam vetëm atë që menduam se e meritonim: respekt, dinjitet dhe drejtësi për sakrificën.

Babai im e veshi uniformën me krenari. Shumë njerëz e veshën uniformën e policisë, të ushtrisë dhe të luftës me një besim se një ditë Kosova do të ishte një vend ku sakrifica do të nderohej.

Dhe po, ne e merituam uniformën.

E merituam sepse pas saj kishte sakrificë. Kishte frikë. Kishte humbje. Kishte familje që prisnin të dashurit e tyre. Kishte njerëz që dhanë shëndetin dhe vitet e jetës së tyre.

Por sot, unë si vajza e një invalidi të luftës, po largohem.

Jo sepse nuk e dua Kosovën.

Përkundrazi… pikërisht sepse e dua, më dhemb kaq shumë të largohem.

Kosova është vendi im. Është toka ku kam lindur. Është vendi për të cilin babai im sakrifikoi. Është vendi ku kam kujtimet e mia, njerëzit e mi dhe çdo cep që më flet për jetën time.

Por dashuria për një vend nuk e largon dhimbjen kur ndihesh i harruar prej tij.

Nesër do të nisem drejt Gjermanisë.

Do të largohem me lot në sy dhe me një mijë mendime në kokë.

Do ta lë pas shtëpinë, rrugët, njerëzit, kujtimet… por mbi të gjitha do ta lë pas një pjesë të zemrës sime.

Dhe ndoshta një ditë do të pyes veten:

A ishte e nevojshme të largohesha nga vendi im që të kuptoja sa shumë më mungon?

Nuk e di çfarë më pret në Gjermani. Ndoshta një fillim i ri. Ndoshta një jetë tjetër. Ndoshta një mundësi për të jetuar me më shumë qetësi dhe dinjitet.

Por një gjë e di:

Kosovën nuk do ta harroj kurrë.

Edhe nëse jetoj larg, ajo do të jetë gjithmonë në zemrën time.

Dhe nëse një ditë dikush më pyet pse u largove, nuk do të them se nuk e doja Kosovën.

Do të them:

“E doja shumë. Por u lodha duke pritur që vendi im të më tregonte se edhe unë i përkas atij.”

Sot po largohem si vajza e një invalidi të luftës.

Me krenari për babain tim.

Me respekt për të gjithë ata që sakrifikuan.

Me dhimbje për ata që u harruan.

Dhe me një plagë në zemër që nuk shërohet lehtë.

Lamtumirë Kosovë.

Ndoshta nesër do të jem larg teje, por nuk do të thotë se do të jem larg kujtimeve të tua.

Do të të mbaj me vete kudo që të shkoj.

Dhe vetëm një gjë do të dëshiroja:

Që një ditë, ky vend të mos i kujtojë njerëzit vetëm kur u duhen.

Që fëmijët e invalidëve të luftës të mos ndihen të harruar.

Që sakrifica të mos jetë vetëm një fjalë në fjalimet e politikanëve.

Që uniforma që u vesh me krenari të mos mbetet vetëm një simbol në fotografi.

Sepse pas çdo invalidi të luftës ka një familje.

Pas çdo plage ka një histori.

Pas çdo sakrifice ka fëmijë që e kanë përjetuar atë dhimbje.

Dhe ne nuk kërkojmë mëshirë.

Kërkojmë vetëm të mos harrohemi.

Sot po largohem…

Por zemra ime, edhe pse e thyer, do të mbetet gjithmonë në Kosovë. 🇽🇰

Historinë e babait tim.

Historinë e një invalidi të luftës.

Historinë e një familjeje që besoi se sakrifica një ditë do të vlerësohej.

Babi im nuk e zgjodhi rrugën e lehtë. Ai dha nga vetja për Kosovën. Lufta i la gjurmë që nuk fshihen me vite dhe plagë që nuk shërohen vetëm me fjalë.

Unë, si vajza e tij, jam rritur duke e parë atë sakrificë.

Kam parë dhimbjen.

Kam parë vështirësitë.

Kam parë pritjen.

Kam parë shpresën.

Dhe gjithmonë kam menduar:

“Një ditë, shteti ynë do ta dijë se çfarë kemi dhënë.”

Por sot, pas kaq vitesh, ende pyes veten:

Ku mbeti ajo mirënjohje?

Pushtetet u ndërruan njëri pas tjetrit.

Fytyrat ndryshuan.

Partitë ndryshuan.

Fjalimet ndryshuan.

Por për ne, asgjë nuk ndryshoi.

Ne vazhduam të mbetemi duke pritur.

E sa herë vinte koha e fushatave, na flisnin për sakrificën, për luftën, për heronjtë, për uniformën, për Kosovën.

Por pasi mbaronin fjalimet, shumë prej tyre harronin se pas çdo invalidi të luftës qëndron një familje.

Pas një plage qëndron një baba.

Pas një babai që ka sakrifikuar, qëndrojnë fëmijët e tij.

Dhe pas fëmijëve qëndrojnë ëndrra që shpesh janë shtyrë, harruar dhe lënë në pritje.

Ne nuk kërkuam mëshirë.

Asnjëherë.

Kërkuam vetëm respekt.

Kërkuam dinjitet.

Kërkuam që sakrifica të mos harrohej.

Kërkuam që fjala “faleminderit” të mos mbetej vetëm nëpër fjalime.

Uniformën e policisë dhe të ushtrisë e merituam.

E merituam me krenari.

Sepse pas uniformës nuk ishte vetëm një veshje.

Pas saj ishte një histori.

Ishte sakrificë.

Ishte një familje që priste.

Ishte një vajzë që rritej me pyetjen se çfarë do të sillte e nesërmja.

Dhe sot, ironia më e madhe është se vajza e një invalidi të luftës po largohet nga Kosova për të kërkuar një jetë më të mirë në një vend tjetër.

Nesër do të nisem drejt Gjermanisë.

Nuk e di çfarë më pret atje.

Ndoshta do të jetë e vështirë.

Ndoshta do të qaj shumë net.

Ndoshta do të më marrë malli aq shumë sa do të dua të kthehem.

Por sot e di vetëm një gjë:

Nuk po largohem sepse e urrej Kosovën.

Po largohem sepse jam lodhur duke pritur që Kosova të më tregojë se nuk më ka harruar.

Dhe kjo është dhimbja më e madhe.

Të largohesh nga vendi që e ke dashur gjithë jetën.

Të largohesh nga toka për të cilën babai yt sakrifikoi.

Të largohesh me një pyetje që ndoshta nuk do të marrë kurrë përgjigje:

A ishte e kotë të prisnim kaq gjatë?

Jo, babi…

Sakrifica jote nuk ishte e kotë.

Për mua, nuk do të jetë kurrë.

Unë do ta mbaj emrin tënd me krenari kudo që të shkoj.

Do t’u tregoj njerëzve atje se nga vij.

Do t’u tregoj se babai im është invalid i luftës.

Do t’u tregoj se Kosova nuk është vetëm ajo që shihet në fotografi dhe në fjalime.

Kosova është edhe dhimbja e familjeve që mbetën pas luftës.

Është sakrifica e njerëzve që dhanë nga vetja.

Është krenaria e atyre që ende, pavarësisht gjithçkaje, e duan këtë vend.

Sonte, para se të largohem, dua t’i them Kosovës:

Më fal që po iki.

Por ndoshta një ditë do të kuptosh pse vajza jote u detyrua të kërkojë diku tjetër atë që nuk e gjeti këtu.

Dhe dua t’u them edhe atyre që morën pushtetin ndër vite:

Mos na kujtoni vetëm kur ju duhen fjalët tona.

Mos na përdorni vetëm si kujtim të luftës.

Mos flisni për sakrificën vetëm në ditë përkujtimore.

Shikoni familjet që janë ende gjallë.

Shikoni fëmijët e atyre që sakrifikuan.

Shikoni invalidët që ende luftojnë me pasojat.

Sepse lufta nuk përfundoi për të gjithë ditën që u heshtën armët.

Për disa familje, beteja vazhdon edhe sot.

Dhe unë po largohem…

Me lot në sy.

Me mall në zemër.

Me krenari për babain tim.

Me dhimbje për Kosovën.

Dhe me një shpresë të vogël se një ditë ky vend do të bëhet ashtu siç e ëndërruan ata që sakrifikuan për të.
Lamtumirë, Kosovë.

Nesër do të jem larg, por një pjesë e imja do të mbetet gjithmonë këtu.

Do të mbetet te rrugët ku jam rritur.

Te kujtimet e fëmijërisë.

Te familja ime.

Dhe mbi të gjitha, te babai im, që për mua do të mbetet gjithmonë dëshmia më e gjallë e asaj që do të thotë të sakrifikosh për vendin tënd.

Nuk po largohem nga Kosova me urrejtje.

Po largohem me dhimbje.

Dhe ndoshta kjo është dhimbja më e madhe që mund t’i ketë një bijë vendit të saj.

Lamtumirë Kosovë… deri në një ditë tjetër.