Kosovë të dua fort – Mërgimtarja jote
Nje prej gjerave ma te bukura qe kom perjetu keto dite nuk ka qene as nje takim zyrtar e as nje salle plot… ka qene populli.
Kom ec rrugve te Kosoves. Kom ndalu me pi kafe me njerez, kom bisedu neper lagje, neper qytete e fshatra.
Kom taku nana, baba, te rinj e pleq.
Secili me ni histori, secili me ni plage, po prape me buzeqeshje e me shprese.
Ka pas momente qe m’kan prek deri ne lot.
Kur e sheh sa zemer ka ky popull, sa dashni din me dhon pa t’njohte fare, e kupton qe pasunia ma e madhe e Kosoves nuk jane ndertesat, po njerezit e saj.
Faleminderit secilit qe ma hapi deren, ma zgjati doren, ma dha ni fjale te mire apo ma tregoi hallin e vet.
Ju m’keni kujtu pse ia vlen me vazhdu, pse nuk duhet mu nal kurre.
Kosova nuk mbahet veq prej politikaneve.
Kosova mbahet prej nanes qe sakrifikon, prej babes qe punon pa u nal, prej te riut qe nuk e humb shpresen, prej mergimtarit qe nuk e harron vendin e vet dhe prej secilit njeri te ndershem qe e don kete toke me zemer.
Sot zemra jem osht ma e mbushun se kurre.
E nese ka dicka qe po e marr me vete prej kesaj rruge, osht bindja qe populli i Kosoves meriton veq te mira.
Ju du fort. Zoti e bekofte Kosoven dhe secilen familje shqiptare!
Kosovë te dua fort!
Mergimtarja jote! / Herolinda Avdili
